Theodor Dr. Seuss Geisel publiceerde het kinderboek How the Grinch Stole Christmas! in 1957, en het werd al snel een geliefd verhaal over de ware geest van de winterfeestdagen. Een geanimeerde televisiespecial uit 1966 onder regie van Chuck Jones en Ben Washam bracht het verhaal tot leven met gedenkwaardige muziek, waaronder het lied You're a Mean One, Mr. Grinch.
De live-actionversie uit 2000 onder regie van Ron Howard kiest een heel andere aanpak. Production designer Michael Corenblith creëerde grillige decors die de scheve charme van het origineel vastleggen, maar Howard en cameraman Donald Peterman filmden de actie in een snelle, wazige stijl die de felle kleuren een chaotisch gevoel geeft.
Jim Carrey portretteert de Grinch als een veel manischer en onzekerder personage dan de originele chagrijn van Seuss. De acteur gebruikte door de CIA goedgekeurde martelweerstandsmethodes om de uitgebreide protheses te doorstaan, wat bijdroeg aan zijn overdreven, decorstukken verslindende stijl. Make-upartiest Kazuhiro Tsuji zou na het intense werk aan de film therapie hebben gezocht.
De film bevat ook wat humor voor volwassenen en een ongebruikelijke romantische subplot rond de Grinch. Deze elementen verklaren waarom de verfilming onder kijkers verdeeldheid zaait.
In het hoogtepunt van de film, net als in het boek, heeft de Grinch alle cadeaus en versieringen uit Whoville meegenomen. Terwijl hij ze op Mount Crumpit wil weggooien, ziet hij dat de Whos nog steeds uitgelaten vieren. Verteller Anthony Hopkins spreekt de sleutelzin uit: Maybe Christmas, he thought, doesn't come from a store. Maybe Christmas, perhaps, means a little bit more.
Deze observatie benadrukt dat de feestdagen draaien om liefde en verbondenheid in plaats van cadeaus. Het bekritiseert ook het consumentisme dat het seizoen vaak overschaduwt en weerklinkt het anti-materialistische thema dat centraal staat in het originele verhaal van Seuss.
Howards film breidt het verhaal uit met een subplot rond de jonge Cindy Lou Who, gespeeld door Taylor Momsen. Zij raakt gedesillusioneerd door het feit dat de andere Whos alleen maar bezig zijn met winkelen en cadeaus. De acties van de Grinch helpen iedereen uiteindelijk de echte betekenis van de feestdagen te herontdekken. Hoewel sommigen zich afvragen of deze toevoeging nodig was, sluit ze aan bij en versterkt ze de oorspronkelijke bedoeling van Seuss.
Ondanks de energieke en soms polariserende stijl slaagt de film uit 2000 erin de belangrijkste les van het verhaal te bewaren. De herinnering dat Kerstmis meer is dan wat uit een winkel komt, blijft ook vandaag nog resoneren.