Critici hebben de film Mortal Kombat uit 1995 lang bekritiseerd, maar de combinatie van praktische vechtchoreografie en vroege digitale effecten blijft een gedurfde stap voor verfilmingen van videospellen. De film scoort 44 procent bij de critici en 58 procent bij het publiek op Rotten Tomatoes, cijfers die het talent op het scherm en de technische beperkingen van die tijd over het hoofd zien.
Computergrafiek was nog maar zo’n twintig jaar in speelfilms te zien toen Mortal Kombat uitkwam. Westworld introduceerde de technologie in 1973 en 1995 bracht ook Toy Story, de eerste volledig computergeanimeerde speelfilm. Regisseur Paul W.S. Anderson werkte binnen die grenzen om tweedimensionale game-sprites om te zetten in levende acteurs, een sprong waar latere verfilmingen op voortbouwden.
Tegen de tijd dat de film op 18 augustus 1995 in de bioscoop kwam, bestonden er al drie Mortal Kombat-spellen en had Midway Games een trouwe aanhang opgebouwd. Schrijvers Ed Boon en John Tobias, de oorspronkelijke game-ontwerpers, adviseerden over het script om het verhaal dicht bij de bron te houden. Hun betrokkenheid hielp de geliefde kenmerken van de personages te bewaren.
Johnny Cage, gespeeld door Linden Ashby, leverde scherpe oneliners zoals “This is where you fall down” en “Do I look like your travel agent?” Shang Tsung, vertolkt door de overleden Cary-Hiroyuki Tagawa, sprak iconische zinnen als “Flawless victory” en “Your soul is mine.” Die regels verankerden de film in de eigen stem van het spel.
De productie vertrouwde op echte vechtsporters in plaats van acteurs die ter plekke moves leerden. Robin Shou, die Liu Kang speelde, was International Forms Champion in Wushu en had gewerkt als stuntman in Hongkong. Cary-Hiroyuki Tagawa trainde in Shotokan karate en kendo. François Petit, gecast als Sub-Zero, behaalde zwarte banden in Goshindo Ju-Jitsu en Karate Do en werkte ook als chiropractor voor WWE-worstelaars. Bijna zestig stuntcoördinatoren, performers en doubles ondersteunden de sequenties.
De kern van games als Mortal Kombat, Tekken of Street Fighter blijft simpelweg plezier. De film uit 1995 ving die geest zonder de schaal van latere blockbusters na te jagen. Kijkers kunnen nog steeds genieten van de praktische actie en nostalgische energie op hun eigen voorwaarden, in plaats van de film alleen te meten aan de visuele-effectenstandaarden van vandaag.