Monica Bellucci waagt zich aan onbekend terrein met haar nieuwste rol in het Italiaanse drama Ketticè. De film, die in première ging op het Locarno Film Festival, betekent een breuk met het verleden voor de ervaren ster, die toegeeft dat ze nog nooit zo'n personage heeft gespeeld.
Ketticè speelt in 2012 in Palermo en draait om een tienerjongen genaamd Giulio wiens leven uit elkaar valt nadat hij een levendige meisje genaamd Ketty ontmoet. Ook zijn moeder, gespeeld door Bellucci, raakt in een neerwaartse spiraal. Het personage heeft de traditionele vrouwelijkheid afgezworen en verschijnt op het scherm in pyjama, pantoffels en met een mes in een memorabele scène.
Bellucci beschrijft de vrouw als de belichaming van verborgen angst in een instortende aristocratische wereld. Ze is verbitterd, vol woede en heeft geen gezonde uitlaatklep voor haar emoties. De rol combineert tragedie en comedy terwijl de moeder probeert haar frustratie te verlichten door constant kleine taartjes te eten en te schreeuwen.
Ze probeert die frustratie te compenseren door kleine taartjes te eten en constant te schreeuwen. Soms wordt de situatie bijna komisch. Er is een echt generatieconflict tussen hen.
Regisseur Giovanni Tortorici prees Bellucci's intelligente en realistische benadering van een excentrieke figuur. Kenners van dat sociale milieu herkenden volgens insiders de echte waarheid in haar vertolking. Bellucci beantwoordde het compliment en merkte op dat de kalme houding van de regisseur op de set een felle creatieve controle maskeerde.
Ze prees ook de jonge tegenspelers Salvatore Gallina en Rachele Testagrossa voor de authentieke diepgang die ze aan hun rollen gaven en schreef dat toe aan de begeleiding van Tortorici.
Dit jaar werkte Bellucci samen met verschillende jonge filmmakers, waaronder Maria Sole Tognazzi, Léa Mysius aan de op Cannes in première gegane The Birthday Party en Adil El Arbi en Bilall Fallah aan Seven Dogs. Ze waardeert de wederzijdse uitwisseling die deze samenwerkingen opleveren, waarbij ze haar decennia aan ervaring combineert met frisse perspectieven.
Hoewel ze al donkerder materiaal heeft verkend in films als Malèna en Irréversible en actie in de Matrix-serie en een James Bond-film, houdt Bellucci het verrassingselement van nieuwe rollen levend. Ze merkt op dat bepaalde emotionele dieptes pas met de jaren en levenservaring toegankelijk worden.
Vandaag hebben actrices het geluk dat ze kunnen blijven werken als volwassen vrouwen. Vroeger was het onmogelijk om na je veertigste nog een carrière te hebben. Het gaat langzaam, maar er verandert iets.
Uiteindelijk houdt ze haar prioriteiten helder. Hoewel ze dankbaar is voor betekenisvol werk, benadrukt Bellucci dat het echte leven belangrijker is dan welke rol dan ook.