Oorlogscinema kent vele blijvende klassiekers die kijkers belonen met groots opgezette verhalen en sterke prestaties. Titels als Lawrence of Arabia, The Great Escape en The Longest Day verschenen begin jaren zestig en duren samen ongeveer tien uur. Deze films vormen slechts een klein deel van de rijke geschiedenis van het genre.
Daarnaast zijn er films die het geduld van de kijker zwaar op de proef stellen en weinig teruggeven. Deze selectie belicht tien van de minst boeiende oorlogsfilms uit bijna een eeuw cinema. Wie kwaliteit zoekt, doet er goed aan deze te vermijden, al mogen nieuwsgierigen ze met lage verwachtingen benaderen.
Nicolas Cage verschijnt in meerdere teleurstellende oorlogsfilms, en Captain Corelli’s Mandolin uit 2001 opent de lijst. Het verhaal draait om een liefdesdriehoek tijdens de Tweede Wereldoorlog, waarbij een vrouw verliefd wordt op Cages titelpersonage terwijl haar man in het buitenland dient. De film verloopt traag en biedt weinig meer dan ongelijke accenten en een memorabele titel. Cage heeft in andere projecten sterkere romantische rollen neergezet, maar deze poging voelt over het geheel genomen saai.
Cavalcade uit 1933 won de Academy Award voor Beste Film, maar moderne kijkers ervaren het vaak als een beproeving. De epos beslaat de periode van eind negentiende eeuw tot de jaren dertig en raakt gebeurtenissen aan als de Tweede Boerenoorlog en de Eerste Wereldoorlog. Ondanks het historische bereik blijft het tempo traag, zelfs voor liefhebbers van vroege geluidsfilms. De eerdere winnaar van Beste Film All Quiet on the Western Front houdt het er veel beter bij.
De film Midway uit 1976 vertelt het verhaal van de beslissende Slag om Midway met een sterrencast waaronder Charlton Heston, Henry Fonda en Toshirō Mifune. Ondanks de indrukwekkende bezetting en het epische onderwerp voelt het resultaat levenloos en ondergefinancierd buiten het talent. Veel acteurs krijgen weinig schermtijd en lijken ongeïnteresseerd, waardoor de productie meer wegheeft van een prestigieus project dan van een overtuigend oorlogsdrama.
De Rambo-serie begon met een gefocust overlevingsverhaal in First Blood en groeide uit tot grotere actiespektakels. Rambo III uit 1988 leunt zwaar op conventionele oorlogsfilm-territoria met constant geweervuur en explosies. De aanpak voelt lui en repetitief in plaats van spannend, waardoor wat spektakel zou moeten zijn een uitputtende ervaring wordt.
Chuck Norris speelt de hoofdrol in de release Missing in Action uit 1984, die hersenloze actie nastreeft maar als oorlogsfilm tekortschiet. Explosies en gevechtssequenties komen vaak voor maar missen impact door vlakke regie en technische problemen. Bijrollen zoals die van M. Emmet Walsh en James Hong kunnen het materiaal niet volledig redden, waardoor zelfs actieliefhebbers lange repetitieve stukken overhouden.
Met slechts 73 minuten bevat de western-oorlogshybrid Ambush at Cimarron Pass uit 1958 een van Clint Eastwoods vroegste hoofdrollen. Het verhaal mengt soldaten en inheemse krijgers in het Wilde Westen, maar de uitvoering voelt vanaf het begin gedateerd en saai. Eastwood verscheen later in veel sterkere oorlogs- en westernprojecten, waardoor deze vroege poging makkelijk te overslaan is.
Cage speelt opnieuw een Italiaanse soldaat in de film Time to Kill uit 1989, gemaakt op een minimaal budget twaalf jaar voor Captain Corelli’s Mandolin. Het plot volgt een gewonde soldaat die instort terwijl hij medische hulp zoekt, wat leidt tot scènes vol geschreeuw en geweld. Het resultaat neigt naar exploitatie zonder spanning of inzicht te bieden en blijft grotendeels vergeetbaar buiten de hoofdrol.
Cage completeert een trio zwakke oorlogsrollen in de release USS Indianapolis: Men of Courage uit 2016. Het verhaal uit de Tweede Wereldoorlog richt zich op overlevenden die te maken krijgen met haaien na het zinken van hun schip. De film behandelt een echte tragedie op een gesensationaliseerde manier die respectloos en inconsistent aanvoelt en kansen mist voor een waardiger vertelling.
Michael Bays epische film Pearl Harbor uit 2001 probeert romantiek en grootschalige actie te mengen in de stijl van Titanic. Een veel sterkere weergave van dezelfde gebeurtenissen is te vinden in het eerdere Tora! Tora! Tora!, dat historische zwaarte behoudt zonder overbodige lengte. Hoewel sommige technische elementen en de Hans Zimmer-score opvallen, maken de totale duur en narratieve keuzes de film moeilijk aan te bevelen.
Bovenaan de lijst staat de film Sniper: Special Ops uit 2016 met Steven Seagal in een van zijn minst energieke optredens. De acteur zit het grootste deel van de tijd en mompelt zich door een verhaal over het redden van een congreslid uit handen van de Taliban. Beperkte productie waarden en een statische aanpak veranderen wat een spannende actie zou moeten zijn in lange stukken verveling, waardoor de film vooral opvalt door het gebrek aan vaart.