Mikel Landa vond in de herinnering aan zijn kinderen de nodige motivatie om een overwinning te behalen die even onverwacht als gewenst was in de Vuelta a España. Na enkele moeilijke weken vol lijden en twijfels vierde de Alavaanse renner opnieuw een triomf die fysieke inspanning en emotionele kracht combineerde.
De renner erkende dat hij het resultaat niet had verwacht, hoewel hij ervan had gedroomd. “Ik had het niet verwacht, maar ik droomde ervan. Vandaag was de laatste kans en ik wilde niets achterhouden”, verklaarde hij bij de finish. De koers was voor hem niet makkelijk geweest. Hij begon met goede gevoelens, maar de tweede week duurde lang en zijn prestaties bleven achter bij de aanvankelijke verwachtingen.
Landa onthulde dat de gedachte aan zijn kinderen hem ervan weerhield op te geven. “Ik kon niet zo naar huis”, bekende hij. Hij wilde hun een duidelijke boodschap meegeven: “Als ze dit ooit zien en begrijpen, wil ik dat ze weten dat je nooit mag opgeven”. De renner was zichtbaar geëmotioneerd toen hij deze woorden uitsprak.
De zege diende ook als erkenning voor het team. Landa bedankte Soudal voor de voortdurende steun tijdens de hele ronde. “Ze hebben me de hele Vuelta gesteund, voor me gezorgd en me warmte gegeven. Dit is ook voor hen”, legde hij uit, voordat hij toegaf dat hij “zeer geëmotioneerd” was.
Deze overwinning kreeg extra betekenis door de context. De dagen weg van huis, zijn laatste grote ronde met Soudal en de persoonlijke moeilijkheden van het jaar maakten het succes zwaarder. Landa richtte zich ook tot het publiek, dat hem nooit liet vallen. De borden met “Landismo vive” verschenen opnieuw en de renner voelde zich bij hen in het krijt staan.
Vandaag heb ik niet alleen gewonnen, we hebben allemaal gewonnen
Met deze zin vatte Landa een dag van weerstand, emotie en trots samen die nogmaals aantoonde dat opgeven voor de renner nooit een optie was.