Focus Features en Blumhouse's Obsession stormde dit weekend de bioscopen binnen en overtrof de verwachtingen ruimschoots. De low-budget horrorfilm van debuterend regisseur Curry Barker bracht $17,2 miljoen op in eigen land met een budget van $750.000, na sterke buzz op het Toronto International Film Festival.
Veel van het online gesprek richt zich op hoofdrolspeler Michael Johnston en de vraag of zijn personage Bear de echte schurk van het verhaal is. Johnston, die eerder te zien was in Teen Wolf, verwelkomt het debat en deelt nieuwe inzichten in Bears keuzes.
Johnston ontving het script via zijn vertegenwoordigers en las het in één keer, waarbij hij andere plannen afzegde omdat hij het niet kon wegleggen. Als liefhebber van horror nam hij meteen contact op om een ontmoeting met Barker te plannen. De twee klikten direct en Johnston deed later mee aan chemietesten met verschillende actrices die auditie deden voor Nikki. Inde Navarrette viel meteen op als de juiste keuze.
Johnston ziet Bears aarzeling om zijn gevoelens te bekennen als de centrale tekortkoming die de horror in gang zet. Hij beschrijft het personage als iemand die geen zelfvertrouwen heeft en de mogelijkheid van afwijzing te pijnlijk vindt om onder ogen te zien.
That’s the question, isn’t it? Sometimes I had to ask myself that question, because I get it. It’s hard sometimes to tell someone how you really feel. The fear of rejection. But Bear in this movie is just an example of the absolutely wrong thing to do.
Navarrette suggereerde eerder dat een eerlijke bekentenis Bear en Nikki misschien een kans had gegeven. Johnston vond haar visie verrassend en merkte op dat Bears gebrek aan zelfvertrouwen waarschijnlijk heeft bijgedragen aan de gemengde signalen die Nikki leek te geven.
Johnston heeft Bear nooit als een eenduidige schurk gezien. Hij waardeerde de morele ambiguïteit van het verhaal en werkte eraan om het publiek betrokken te houden bij het personage, terwijl hij Bears egoïstische verlangens erkende. Hij wijst erop dat Bear niet kon weten dat de wens echt zou werken.
I never thought of Bear as a villain, but what really drew me to this story was the gray morals of it all. I love that it’s not black-and-white. I love that it doesn’t tell you how you should feel.
De scène waarin Nikki in haar slaap vraagt om gedood te worden en Bear reageert met zijn inmiddels beroemde zin, geldt als een van de donkerste momenten van de film. Johnston zegt dat de scène het gevaar illustreert van het najagen van verlangens zonder persoonlijke problemen onder ogen te zien.
What’s so bad about being with me?
Johnston gelooft dat Bear verliefd is op het idee van Nikki in plaats van op de echte persoon. Hij noemt de recente verliezen van het personage, waaronder een huisdier en zijn oma, en interpreteert Bears daden als een poging om aan verdriet te ontsnappen via fantasie.
Het originele script liet Bear pillen innemen en daarna onder Nikki's tegenwens vallen. Johnston stelde een alternatief voor waarbij Bear op het laatste moment probeert de pillen uit te braken. Barker omarmde de wijziging direct en de enkele take legde Bears essentiële lafheid en menselijkheid vast.
Johnston dankt Barker voor de positieve, idee-gedreven sfeer op de set. Hij zegt dat de openheid van de regisseur creatieve bijdragen zoals het aangepaste einde mogelijk maakte en hielp om de bescheiden productie om te vormen tot een wereldwijde bioscooprelease.
Obsession draait nog steeds in de bioscopen.