Michael Dweck en Gregory Kershaw hebben een onderscheidend oeuvre opgebouwd dat zich richt op eeuwenoude gebruiken die diep verbonden zijn met het land. Hun nieuwste project verschuift de focus naar de wijngaarden van Bourgondië, waar eigenaren en arbeiders hun leven wijden aan het maken van de beroemde rode wijnen van de regio.
In eerdere films onderzochten het duo de truffelzoekers in Piëmont en hun honden die jagen op de kostbare Alba-paddenstoelen, evenals Argentijnse gaucho’s die afgelegen veehouderijtradities in stand houden in Salta. Het nieuwe werk past dezelfde geduldige, niet-ingrijpende benadering toe op de wijndomeinen van Bourgondië en de mensen die ze in stand houden.
Dweck en Kershaw fungeren zelf als cameramannen en geven de voorkeur aan lyrische beelden boven directe vragen. De personages verschijnen via beroepstitels op het scherm en komen natuurlijk naar voren in scènes die aanvoelen als bevroren in de tijd. De rijke domeineigenaar Bertrand bereidt zich voor om zijn eeuwenoude bedrijf over te dragen aan kleinzoon Melchior, die overweegt een pad buiten de familie-erfenis te kiezen.
Jonge werknemer Enzo, sinds zijn vijftiende in dienst op Bertrands domein, droomt ervan een eigen wijngaard te bezitten en een relatie op te bouwen met Céleste, die in de leer is bij een gerenommeerde sommelier. De regisseurs voegen speelse 8mm-sequenties toe die deze ambities visualiseren, inclusief gestileerde scènes die verwijzen naar de klassieke cinema.
Veteraan maître d’ Patrick leidt de bediening in een met Michelin-sterren bekroond restaurant met theatrale flair en begeleidt een leerling. Wijncriticus Guillaume verwerkt persoonlijke tegenslagen en zoekt via zijn proeverijen naar diepere betekenis. Samen schetsen deze portretten het volledige spectrum van rollen die verbonden zijn met de gevierde rode wijnen van Bourgondië.
Gefilmd over twee jaar in de regio balanceert de documentaire eerbied voor de complexiteit van de wijn met lichte momenten. Een blindproeverij gezien door patrijspoorten zorgt voor visuele humor, terwijl Patricks nauwgezette correcties aan het personeel en Enzo’s energieke druivenstamp-scènes voor luchtigheid zorgen. De soundtrack combineert opera, vintage Franse pop en opgewekte tracks in periodestijl.
Klassedynamiek komt subtiel naar voren wanneer Bertrand Enzo’s geschiktheid voor leiderschap en internationale contacten in twijfel trekt. Keukenscènes waarin het personeel samen eet, bieden een egalitairer tegenwicht. Met negentig minuten biedt de film een intiem maar toegankelijk venster op een gespecialiseerde wereld van landelijke schoonheid en professionele toewijding.