Mexicaans regisseur Bruno Santamaría Razo waagt zich aan fictiefilms met zijn eerste speelfilm, een persoonlijk verhaal dat dit jaar opent op Cannes Critics Week. De film put uit zijn eigen ervaringen als kind in Mexico-Stad in de jaren negentig en volgt een elfjarige jongen genaamd Bruno die plotseling met volwassen verantwoordelijkheden wordt geconfronteerd nadat zijn vader de diagnose hiv krijgt.

Een kindertijd op zijn kop gezet door ziekte en nieuwe emoties

Het verhaal draait om de jonge Bruno die de familieverandering moet combineren met zijn eigen ontluikende gevoelens voor zijn beste vriend Vladimir. Het dagelijks leven verandert drastisch zodra het nieuws over de gezondheid van de vader binnenkomt, waardoor de jongen verantwoordelijkheden op zich moet nemen die ver boven zijn leeftijd liggen terwijl het gezin naar manieren zoekt om ermee om te gaan.

Familieleden zoeken hun toevlucht tot muziek en dans, in het ritme van salsanummers, om de pijn te verdrijven. Drie decennia later besluit de volwassen Bruno die jaren via de cinema opnieuw te bezoeken en gebeurtenissen te herinterpreteren die destijds te groot waren voor een kind om ze volledig te bevatten.

Regisseur legt authentieke familiemomenten vast op de set

Santamaría Razo, die eerder werkte als cameraman en documentairemaker, schreef en regisseerde het project en vormde het samen met editor Andrea Rabasa Jofre. Tijdens de productie merkte hij krachtige verbanden op tussen de geschreven scènes en de echte familiegeschiedenis.

Hij beschreef de ervaring als diepgaand betekenisvol omdat het fictieve verhaal erin slaagde iets wezenlijk waars te raken.

Sterke ensemblecast brengt Mexico-Stad in de jaren negentig tot leven

De cast bestaat uit Jade Reyes in de hoofdrol, naast Sofía Espinosa, Lázaro Gabino, Eduardo Ayala, Valeria Vanegas, Anuar Vera, Teresa Sánchez, Valentina Cohen, Nara Carreira en Demick Lopes. Fernando Hernández García was de cameraman.

Internationale coproductie ondersteunt het persoonlijke verhaal

De productie kwam tot stand via de Mexicaanse Ojo de Vaca Productora in samenwerking met de Braziliaanse Desvia Films en de Deense Snowglobe. Carlos Quinonez en Bruna Haddad produceerden de film, met Luxbox als verantwoordelijke voor de internationale verkoop. Santamaría Razo verwierf eerder erkenning met zijn documentaire Cosas que no hacemos uit 2020, die de Gold Hugo won op het Chicago International Film Festival en de Grand Prize op BAFICI.