De meest vergeetbare films van 2026 tot nu toe

Films uit het midden van het jaar die geen indruk maakten bij publiek of critici omvatten geanimeerde adaptaties, horrorfilms en komedies met sterren.

De eerste helft van 2026 leverde enkele opvallende films op die de aandacht trokken door gedurfde verhalen en sterke prestaties. Toch zaten er naast die successen ook een aantal releases die met minimale aandacht voorbijgingen. Deze producties boden weinig om te onthouden, door generieke uitvoering, mismatched tonen of vertrouwde premissen die geen frisse invulling kregen.

De volgende titels vertegenwoordigen de minst memorabele inspanningen van het jaar tot nu toe. Elk kwam met enige belofte van de cast of het creatieve team, maar vervaagde uiteindelijk in de achtergrond van de filmkalender.

Animal Farm verdunt Orwells satire met slapstick-elementen

Animal Farm markeert Andy Serkis' laatste stap achter de camera. De geanimeerde film van Angel Studios bewerkt George Orwells novelle maar verzacht de scherpe politieke kritiek. Het scenario van Nicholas Stoller brengt een stemmencast samen met Seth Rogen, Woody Harrelson, Kieran Culkin, Jim Parsons en Steve Buscemi rond brede boerderijhumor die botst met thema's van autoritaire controle.

De productie presenteert het verhaal vooral als een waarschuwing tegen het communisme en beperkt daarmee de bredere commentaar op macht uit het origineel. De personageontwerpen tonen enige zorg, maar de animatie mist onderscheid en de toon wankelt tussen doelgroepen. Serkis heeft gesproken over een mogelijk vervolg, hoewel de commerciële prestatie van de film tegen het gerapporteerde budget van 35 miljoen dollar verdere delen onwaarschijnlijk maakt.

Balls Up levert ongelijke farce zonder bite

Balls Up herenigt Peter Farrelly met schrijvers Rhett Reese en Paul Wernick voor een premisse rond marketingexecutives die een internationaal incident veroorzaken in Brazilië tijdens de promotie van een noveltyproduct. Het resultaat speelt als een losse achtervolgingskomedie vol grove grappen die zelden raken.

Mark Wahlberg en Paul Walter Hauser leiden de cast, maar het materiaal geeft hun weinig ruimte om te schitteren. De film past in het profiel van low-stakes streamingcontent die vertrouwde namen toont zonder veel van hen te eisen.

The Breadwinner mist kansen voor stand-upster Nate Bargatze

The Breadwinner dient als Nate Bargatze's speelfilmdebuut. De comedian schreef het script mee met Dan Lagana en speelt een langdurige kostwinner die moet wennen aan huishoudelijke taken nadat zijn vrouw een grote zakendeal sluit. Regisseur Eric Appel leidt een reeks voorspelbare huiselijke mislukkingen.

Steunende spelers zoals Mandy Moore, Colin Jost, Kumail Nanjiani en Will Forte krijgen verspreide momenten, maar het verhaal leunt op vertrouwde sitcompatronen in plaats van te profiteren van Bargatze's onderkoelde stijl.

How To Make A Killing slaagt er niet in Glen Powells sterrenkracht te benutten

How To Make A Killing koppelt Glen Powell aan schrijver-regisseur John Patton Ford voor een thriller over familie-erfenis en morele compromissen. Powells innemende schermpresentie past slecht bij de donkerder rol, terwijl het verhaal set pieces prioriteert boven diepere verkenning van de kapitalistische thema's.

Margaret Qualley verschijnt in een femme fatale subplot die de geloofwaardigheid op de proef stelt. De film heeft volgens berichten kijkers gevonden op streaming, hoewel sterkere voorbeelden van het genre elders bestaan.

Lee Cronin's The Mummy hergebruikt vertrouwde horrorclichés

Lee Cronin's The Mummy zet het werk van de regisseur in creature features voort na Evil Dead Rise. De productie, met Blumhouse en Atomic Monster, leunt op body horror en praktische effecten maar vervalt in standaard demonisch spektakel.

Het publieksontvangst bleek gunstiger dan de kritische respons en de film presteerde voldoende aan de kassa om franchisegesprekken levend te houden, hoewel de identiteit onduidelijk blijft.

Passenger voegt lichte polijsting toe aan standaard haunted-van horror

Passenger zet André Øvredals reeks studiohorrorprojecten voort. Het verhaal volgt een stel van wie de van het toneel wordt van bovennatuurlijke verstoringen tijdens hun nomadische levensstijl.

Een paar inventieve sequenties, waaronder een rond een roadside filmvertoning, springen eruit te midden van verder conventionele jumpscares en een afsluitende CGI-confrontatie.

Pressure mengt historisch drama met huiselijke subplots

Pressure bewerkt David Haigs toneelstuk over weersvoorspellingen voorafgaand aan D-Day. Andrew Scott en Chris Messina spelen de rivaliserende meteorologen die Brendan Frasers Eisenhower adviseren.

Scott levert een strak opgerolde prestatie, maar toegevoegde persoonlijke verhaallijnen verwateren de procedurele spanning.

Return to Silent Hill worstelt met bronmateriaal en visuele stijl

Return to Silent Hill brengt Christophe Gans terug naar de franchise twee decennia na zijn adaptatie uit 2006. De nieuwe film condenseert Silent Hill 2 tot een kortere speelduur die veel van de originele beklemmende sfeer verliest.

Praktische monsterontwerpen krijgen aandacht, maar de algehele look oogt kunstmatig. Slechte kassaresultaten hebben verdere sequels voorlopig stopgezet.

Thrash combineert rampen- en haaielementen zonder samenhang

Thrash van Tommy Wirkola combineert orkaanoverstromingen met haaienaanvallen in een Zuid-Carolinastad. Phoebe Dynevor, Whitney Peak en Djimon Hounsou spelen bewoners die de crisis doorstaan.

Overstromingssequenties profiteren van praktisch werk, maar dunne personageachtergronden en abrupte overgangen naar chaos voorkomen dat de film zijn draai vindt.

Whistle leunt op horrorreferenties boven originele ideeën

Whistle bewerkt een kort verhaal over een oud relikwie dat noodlottige sterfgevallen veroorzaakt. Regisseur Corin Hardy zet een paar effectieve set pieces neer, maar het script leunt zwaar op verwijzingen naar eerdere genrehits.

De film behaalde bescheiden bioscoopopbrengsten na een festivaldebuut en lijkt beter geschikt voor streamingplatforms.

Tags bij dit artikel