Veel schrijvers hebben hun frustraties geuit over Hollywood-bewerkingen van hun boeken, van J.R.R. Tolkien en zijn zoon Christopher Tolkien tot Stephen King en de Kubrick-versie van The Shining. Toch nam Max Brooks een opvallend luchtige houding aan toen hij sprak over de veranderingen die zijn roman World War Z uit 2006 onderging voor het witte doek.
De blockbuster uit 2013 met Brad Pitt als Gerry Lane week sterk af van het bronmateriaal. Onder regie van Marc Forster met latere scriptbijdragen van Damon Lindelof en Drew Goddard veranderde de film het episodische orale-geschiedenisformaat van het boek in een snelle globale actiethriller. Brooks verscheen dat jaar op San Diego Comic-Con slechts enkele weken na de release in de bioscopen.
Hij opende zijn opmerkingen met de constatering dat de titel het enige gemeenschappelijke element tussen de twee was. Brooks legde vervolgens uit waarom de grote verschillen uiteindelijk in het voordeel van de film werkten, althans voor hem persoonlijk.
It didn't suck. And I didn't hate it. And I specifically thought I would hate it because it was so different from the book. But what shocked me was, it was exactly because it was so different from the book that I didn't hate it. Because it was just somebody else's movie. It had nothing to do with me. So, I was completely emotionally divorced from what I was seeing on the screen. Once the title sequence passed, I was like, 'Oh ... this is fun. Okay.'
Hoewel Brooks toegaf dat hij meer trouw aan het originele verhaal had gewild, wees hij op bepaalde verzonnen momenten die aansloten bij zijn schrijfstijl. Hij lichtte een scène uit waarin een personage dat onbekend is met vuurwapens per ongeluk zichzelf raakt tijdens een zombieontmoeting.
Brooks merkte op dat slechts één personage uit het boek in de film voorkwam en prees hoe de scène zijn interesse weerspiegelde in kleine, alledaagse details die plotseling alles veranderen. De film vestigde bioscooprecords als de best verdienende zombiefilm van dat moment.
Door zich te richten op de positieve kanten en perspectief te houden, maakte Brooks van een potentieel teleurstellende ervaring een kans om zowel zijn boek als het nieuwe publiek dat het via de bewerking bereikte te vieren.