Matthew Rankins ‘Ladies and Gentlemen, Brian Mulroney’ brengt surrealistische politieke collage naar Toronto-première

De regisseur combineert archiefbeelden, animatie en experimentele technieken om de branding van Canada’s 18e premier te volgen, voorafgaand aan het Midnight Madness-debuut.

Matthew Rankin maakt van de opkomst van voormalig Canadees premier Brian Mulroney een dromerige mix van archiefbeelden, animatie en televisiepropaganda in zijn nieuwste film. De Engelstalige en Franstalige film Ladies and Gentlemen, Brian Mulroney beleeft zijn wereldpremière op 15 september als onderdeel van het Midnight Madness-programma in het Royal Alexandra Theatre in Toronto.

Film combineert documentaire- en animatietradities

Rankin beschrijft het project als een samensmelting van de twee sterke punten van de producent, het National Film Board of Canada. Het resultaat is een caleidoscopische bewerking van bewegende beelden die onderzoekt hoe Mulroney’s verhaal werd verpakt om een blijvend merk te creëren voor de Progressive Conservative Party. De regisseur benadrukt dat het werk geen conventionele biopic is, maar eerder de geschiedenis van een imago en de generatiestrategieën die Mulroney in 1984 aan de macht hielpen.

Rankin portretteert de machtsstrijd als een bloedsport waarin ambitieuze politici als worstelaars vechten om de kampioensriem. In een scène verschijnt Mulroney in een met pailletten en veren versierde mantel die doet denken aan die van boksers en professioneel worstelaars voor ze de ring betreden.

Ik zie [de film] niet als een biopic. Het is de geschiedenis van een imago, hoe dat imago werd gecreëerd en hoe zijn verhaal werd gemobiliseerd om een merk te creëren, een pakket dat uiteindelijk het merk van de Conservatieve Partij zou worden.

— Matthew Rankin, regisseur, Interview met The Hollywood Reporter

Geteisterd door voorgangers en verbonden door ambitie

De collage toont Mulroney die wordt achtervolgd door het vroege succes van John Diefenbaker, Canada’s 13e premier, en de gedisembodieerde stem van Pierre Elliott Trudeau. Rankin legt vast hoe Mulroney het Progressief-Conservatieve doel bereikte om Quebec te winnen, een verdeeld land te verenigen en economische voordelen over de regio’s te verspreiden. Hij beschrijft de Conservatieve Partij als een bizarre coalitie die teleurgestelde Quebecse separatisten, Albertaanse rednecks, oudere kiezers in Atlantisch Canada, zakenlieden uit Toronto en milieubewuste Westkustbewoners samenbracht.

Moderne parallellen uit de coalitie van 1984

Rankin merkt op dat de uiteindelijke breuk van de Mulroney-coalitie helpt verklaren hoe de huidige Canadese politieke kaart eruitziet, waarbij separatistische bewegingen in Quebec en Alberta blijven bestaan en de Conservatieve Partij verder naar rechts is opgeschoven dan haar Progressief-Conservatieve voorganger. Hij stelt vast dat het politieke centrum gespannener is geworden en dat conservatisme in 1984 een andere betekenis had dan in 2026.

De regisseur verbindt die evolutie met bredere Noord-Amerikaanse trends. “Donald Trump is niet uit het niets gekomen. Er was een proces aan het werk, en dat begon toen,” zegt hij.

Televisieverpakking en grootschalige archiefremix

Mulroney wordt gepresenteerd als de eerste Canadese leider die geavanceerde televisiepropaganda en de verpakking van politieke boodschappen inzette. Rankin, net als veel Canadezen uit die tijd, leerde Mulroney voor het eerst kennen als een televisiefiguur. De film remix ongeveer 80.000 archiefstukken, waarbij gevonden beelden worden gecombineerd met muziek, 16mm-animatie, pixilatie en andere experimentele methodes die vintage reclames en campagneliteratuur oproepen.

Een geanimeerde scène toont een trein die het reusachtige brein van Diefenbaker vervoert, een echo van de surrealistische motieven van de eveneens uit Winnipeg afkomstige filmmaker Guy Maddin. Rankin schrijft zijn ironische dubbele blik toe aan zijn opvoeding in Winnipeg, een stad die hij vol tegenstrijdigheden, hypocrisie en bizarre spanningen noemt die dingen grappig maken.

Subtiel commentaar op de betrekkingen over de grens

De film bevat terloopse verwijzingen naar spanningen tussen de VS en Canada. Archiefbeelden tonen Diefenbaker die de Amerikaanse president John F. Kennedy ontmoet terwijl ondertitels vragen “51e staat?” en een gedachtewolk “Yankee go home” toont.

Gebalanceerd portret vermijdt simpele lof of veroordeling

Rankins eindportret vermijdt zowel hagiografie als openlijke veroordeling. Mulroney komt naar voren als een ambitieuze, risico nemende politicus die kiezers betoverde voordat hij hun gunst verloor. De regisseur merkt dat momenten van bedrog of meedogenloosheid zijn waardering voor de man juist vergroten.

Ik merk dat wanneer we Mulroney zien die zich op een of andere manier bedrieglijk, meedogenloos of oppervlakkig gedraagt, die dingen die hem meestal worden verweten, hem eerlijk gezegd een beetje sympathieker maken.

— Matthew Rankin, regisseur, Interview met The Hollywood Reporter

Tags bij dit artikel