María Pilar Suárez en Miguel Rodríguez maakten een droom waar die velen uitstellen tot hun pensioen. Dit echtpaar uit de wijk Os Castros in A Coruña, al meer dan dertig jaar getrouwd, besloot twee volledige wereldreizen per cruiseschip te maken, ondanks dat zij blind is en hij zeer beperkt zicht heeft.
Na een lange loopbaan verlieten beiden veertien jaar geleden de ONCE. Met dat moment kwam de tijd om de grote reis te plannen die ze al lang voor ogen hadden. In 2025 gingen ze voor het eerst vier maanden op pad. De ervaring was zo geslaagd dat ze het het jaar daarop herhaalden.
In januari 2026 stapten ze in Barcelona aan boord van een MSC-cruiseschip. In 132 dagen voeren ze langs vijf continenten en keerden terug met herinneringen aan 45 landen en 50 verschillende havens. "Het was mijn grote wens. Als je met het vliegtuig reist, mis je veel. Op het schip heb je je hotel altijd bij je", legt Miguel Rodríguez uit.
Een van de praktische uitdagingen was het omgaan met abrupte klimaatwisselingen. De route voerde hen van de winter in Barcelona naar de zomer in Brazilië en Argentinië, met tussenstops in onder meer Colombia, Costa Rica, Mexico, de Verenigde Staten, Nieuw-Zeeland, Australië, Japan, Vietnam, Zuid-Afrika en Namibië.
María Pilar Suárez vat de oplossing samen: "Je moet je daarop voorbereiden en twee koffers meenemen: een voor de winter en een voor de zomer". Het echtpaar benadrukt dat het schip hen hielp om zich snel aan de voorzieningen aan te passen en zich na de eerste dag gemakkelijk te oriënteren.
Van alle havens neemt Japan een bijzondere plaats in. Tokio verraste hen beiden door de organisatie en de manier waarop miljoenen mensen samenleven. Nieuw-Zeeland en Australië behoren ook tot hun favorieten. Voor Pilar, die niet kan zien, vormen de uitleg van de gidsen, de geluiden en de geuren een essentieel onderdeel van elke aanlegplaats. Tijdens een excursie hield een gids haar een bloem voor om te ruiken, al overheerste uiteindelijk het muggenmiddel van de groep.
Pilar ziet niets en ik zie maar net genoeg. En het gaf toch wel respect om aan boord te gaan en zo lang weg te zijn.
De maanden aan boord zorgden ook voor hechte banden met andere passagiers. Maaltijden, excursies en dagen op zee maakten van velen een soort familie. Miguel Rodríguez maakt er een grap over: "Ik zeg altijd dat het het beste verzorgingshuis is, omdat je nooit alleen bent".