Pep Guardiola sluit een periode van tien jaar bij Manchester City af en zijn dochter María heeft hem via sociale media een openbaar eerbetoon willen brengen. Het bericht, vol emotie en herinneringen, schetst een jeugd die door voetbal en de voortdurende verhuizingen werd gevormd die het werk van haar vader met zich meebracht.
In haar bericht beschrijft María hoe de tijd in een oogwenk voorbijging. Tien seizoenen, honderden uitwedstrijden, herhaalde reizen naar Wembley en onvergetelijke avonden in het Bernabéu maken deel uit van een balans die veel verder reikt dan de sportieve resultaten.
Voetbal was voor het gezin nooit alleen een sport, herinnert ze zich. Het bepaalde waar ze woonden, hoe vaak ze verhuisden, welke talen ze leerden en welke vriendschappen ze sloten. Zolang ze zich kan herinneren, waren stadions haar thuis.
De lijst van bestemmingen omvat Doha, Mexico, Rome, Brescia, Barcelona, New York, München en uiteindelijk Manchester. Die laatste stad is, aldus María, bijzonder moeilijk onder woorden te brengen. Daar transformeerde Guardiola de meest gerespecteerde Premier League ter wereld, brak records en behaalde prestaties die misschien nooit meer worden geëvenaard.
De familie kon die hele carrière vanop de dichtstbijzijnde plaats meemaken en zowel de tranen van vreugde als die van verdriet ervaren die voetbal met zich meebrengt wanneer het zo intens wordt beleefd.
María benadrukt de 41 trofeeën die haar vader in 16 jaar als trainer won. Hoewel voetbal snel evolueert en elk seizoen opnieuw begint, verzekert ze dat mensen mettertijd zullen begrijpen hoe buitengewoon die cijfers werkelijk zijn.
Meer dan de titels schonk Guardiola herinneringen waardoor het gezin aan het alledaagse kon ontsnappen, benadrukt ze. Die negentig minuten waarin de wereld lijkt stil te staan, werden momenten die nu deel uitmaken van de sportgeschiedenis.
De dochter van de trainer bedankt haar ouders dat ze dat hele proces zo van dichtbij hebben kunnen meemaken. Bijna vijfentwintig jaar lang was het gezin bij elke fase aanwezig. Nu missen ze hem als supporters en rivalen elke week op de schermen.
Voor de wereld waren dit historische momenten in het voetbal; voor ons waren het familieherinneringen, en ik denk niet dat een van ons zich realiseerde, terwijl we het meemaakten, dat we binnen de geschiedenis van het voetbal stonden. En dat blijft lang nadat het eindsignaal heeft geklonken.
Het bericht besluit met de vaststelling dat, zonder dat iemand het doorhad, de laatste wedstrijd en het eindsignaal dat deze periode afsluit, er waren. Geen van de familieleden was daar echt op voorbereid.