Terwijl ik dit schrijf, kan ik het nog steeds niet helemaal bevatten. Minder dan een maand geleden kwam Marc naar San José om wat tijd door te brengen. Hij was nuchter, gezond en vol leven. We hadden het geweldig, herinneringen ophalend aan vroeger. Hij leek echt enthousiast over de toekomst. Hij verlengde zelfs zijn ticket met een paar dagen om nog wat van zijn favoriete plekken in San José te bezoeken. Toen het tijd was om hem naar het vliegveld te brengen, gaf hij me een envelop. Ik wachtte tot ik thuis was om hem open te maken. Er zat een lijst van drie pagina’s in met zijn hoop en dromen voor de toekomst. Nooit had ik gedacht dat hij minder dan een maand later er niet meer zou zijn. Ik leerde Marc kennen toen hij 17 was. Ik zag hem al zijn skatedromen waarmaken en zat naast hem bij de première van Away Days, om vervolgens te zien hoe zijn carrière instortte. Ik begrijp nog steeds niet waarom mijn vriend op 49-jarige leeftijd is gegaan. Marc was een genie en een getormenteerde ziel. Hij zei dat hij herinnerd wilde worden om zijn talent voor skateboarden, niet om zijn mislukkingen of tekortkomingen. Hij was gewoon een arme jongen uit Winston-Salem, North Carolina, die opgroeide in een caravan aan het einde van een zandweg. Toch slaagde hij, reisde de wereld rond en raakte ontelbaar veel mensen. Zijn nalatenschap zal voortleven via de video’s die niemand kan evenaren. Alles wat hij deed was kunst. Marc Johnson is vandaag overleden. Hij was een van de meest getalenteerde en creatieve mensen die ooit op een skateboard heeft gestaan.