Na meer dan 114 minuten spanning en het bijna behalen van de promotie, viel er een stilte in de kleedkamer van San Sebastián de los Reyes. Een kopbal van Cabetas in de verlenging had de terugkeer van UD Logroñés naar Primera RFEF bezegeld en het Madridse team met een gebroken droom achtergelaten.
Zonder krachten en met een haperende stem nam trainer Manolo Sanlúcar het woord. Hij keek zijn spelers aan en richtte een directe en menselijke boodschap tot hen die de gedeelde pijn weerspiegelde. De coach erkende dat er op dat moment geen adem, woorden, kracht en energie waren om de nederlaag te verwerken.
No sé si yo merezco algo tan cruel, pero vosotros no. Vosotros no lo merecéis.
In plaats van excuses te zoeken, legde Sanlúcar de nadruk op het werk van een selectie die op het punt stond het doel te bereiken. Hij bedankte zijn spelers dat ze hem tot een betere trainer en een beter mens hadden gemaakt.
De coach was eerlijk en erkende dat de tegenslag tijd nodig zou hebben om te verwerken. Hij gaf ruiterlijk toe dat het nu tijd was om kapot te zijn, maar wilde ook optimisme uitstralen voor de toekomst van de club.
Saldrá el sol y nos levantaremos. No será fácil, pero nos levantaremos.
De laatste woorden van de coach vatten het gevoel van de hele club samen. Hij bedankte van harte iedereen die deel uitmaakt van de Unión Deportiva San Sebastián de los Reyes, vooral zijn spelers, op wie hij trots zei te zijn.
Terwijl in Las Gaunas de promotie van UD Logroñés werd gevierd, bleef in de kleedkamer van Sanse een scène die laat zien waarom voetbal verder gaat dan de resultaten en de menselijke snaar raakt.