De Iraans-Franse regisseur Mahsa Karampour maakt haar speelfilmdebuut met een diep persoonlijk documentair dat de energie van een roadmovie combineert met intieme familiebeschouwing. De film volgt haar hereniging met broer Siavash Karampour, een voormalig lid van de Iraanse indie rockband The Yellow Dogs, terwijl de broer en zus hun leven in ballingschap doorkruisen tussen Frankrijk en de Verenigde Staten.

Film legt band tussen broer en zus vast over continenten en decennia heen

De documentaire 'Into the Jaws of the Ogre' (Dans la gueule de l’ogre), mede geschreven met Maya Haffar, ging op 14 mei in première in de ACID-sectie van het Cannes Film Festival. De film combineert clandestien geschoten beelden uit Iran met gesprekken tussen de broer en zus en belicht hun contrasterende levens en de bredere uitdagingen van ontheemden.

Karampour beschrijft het project in een synopsis als een poging om zeer verschillende levens met elkaar te verbinden. 'Ik kan het avontuurlijke leven van mijn broer Siavash, zo ver van het mijne, maar moeilijk bevatten,' stelt ze. 'Terwijl ik net Frans ben geworden en hij op het punt staat Amerikaan te worden, ver van ons geboorteland Iran, zoeken we naar gemeenschappelijke grond.'

ACID-delegate benadrukt universele thema's van ballingschap

ACID-generaldelegate Pauline Ginot prees de film omdat hij onderzoekt wat er gebeurt met jongeren uit de punkondergrond van Teheran als ze Iran verlaten. Ze merkte op dat het verhaal van het bekende verhaal van The Yellow Dogs overgaat in een intiemere verkenning van ballingschap, vaak geïdealiseerd maar zelden in al zijn moeilijkheid getoond.

Siavash' band kreeg aandacht door Bahman Ghobadi's documentaire 'No One Knows About Persian Cats' uit 2009, die een speciale juryprijs won op Cannes. Drie leden en een medewerker kwamen later om het leven bij een moord-zelfmoord in 2013, wat extra lagen van tragedie toevoegt aan het familieverhaal.

Regisseur licht achttienjarig creatief proces toe

In een interview legde Karampour de lange ontwikkeling van het project uit. Ze begon al in 2007 of 2008 met het filmen terwijl ze probeerde de band met de Iraanse samenleving te behouden na haar aankomst in Frankrijk. De opkomende muziekcarrière van haar broer gaf de eerste vonk, maar zijn verhuizing naar de Verenigde Staten vertraagde de vaart.

In 2013 sloeg het noodlot toe na het overlijden van hun vader het jaar ervoor. 'Ik voelde dat mijn wereld aan het verdwijnen was,' herinnerde ze zich. De regisseur besloot vast te leggen wat er gebeurt nadat je je land hebt verlaten en een stem te geven aan getalenteerde mensen die door politieke of financiële barrières gedwongen werden om te vertrekken.

Ruïnes en mythologie symboliseren veerkracht

Scènes in ruïnes dragen symbolische betekenis en verwijzen naar plekken waar de band ooit verboden concerten gaf in Teheran. Karampour verbindt dit beeld met Perzische poëzie en het concept van 'kharabat', een vruchtbare ruïne waar men zich verbindt met het goddelijke te midden van controverse.

Ze breidt de metafoor uit naar de huidige wereld, gekenmerkt door oorlogen, politieke spanningen en generatiegebonden hopeloosheid, maar benadrukt dat de film wanhoop afwijst.

Actuele slotscènes weerspiegelen lopende familiehereniging

De slotscènes van de film, vorig jaar zomer opgenomen, verwijzen naar het recente conflict rond Iran. Karampour filmde haar broer terwijl hij zwom in de Middellandse Zee in Frankrijk nadat de familie op een eiland bijeen was gekomen. 'We hebben samen een film gemaakt,' zei ze. 'Als we onze kleine verhalen kunnen vertellen, is dat onze manier van verzet en onze manier om het Iraanse verhaal levend te houden.'