Marilyn Monroe zou in 2026 haar 100ste verjaardag hebben gevierd. Regisseur Maggie Gyllenhaal kreeg een uitnodiging om een film te maken ter gelegenheid daarvan en gebruikte een weekend van reflectie om een origineel concept te vormen. Het resultaat is de 17 minuten durende korte film Flesh Impact, die de legendarische ster een platform biedt om haar gedachten als kunstenaar te verwoorden.
Autofabrikant Genesis gaf de opdracht met een duidelijke vraag. Gyllenhaal herinnert zich de briefing als een kans voor Monroe om zichzelf te uiten op manieren die haar tijdens haar leven werden ontzegd. Ze stemde toe om het idee te overwegen en kwam terug met een verhaal dat zich afspeelt op het honderdjarige jubileum. Het merk keurde het ongebruikelijke uitgangspunt zonder aarzelen goed.
Gyllenhaal bouwde het verhaal rond een auditiescène om kwetsbaarheid te benadrukken. Ze merkt op dat performers hun hele wezen moeten investeren terwijl ze voortdurend de mogelijkheid van afwijzing onder ogen zien. Dit formaat stelde haar in staat acting te verkennen als een beroep dat volledige blootstelling vraagt.
De castingkeuzes vermeden bewust een letterlijke gelijkenis met Monroe. Dakota Johnson speelt de jongere versie in een sequentie die kijkers meeneemt voordat diepere lagen van de ervaring van het personage worden onthuld. Gyllenhaal legt uit dat de aanpak het ontdane beeld dat vaak met Monroe wordt geassocieerd tegengaat en zich richt op momenten waarop menselijkheid naar voren komt.
Oscarwinnares Ellen Burstyn speelt Monroe op haar 100ste tijdens de auditie. Burstyn ontvangt de Gouden Leeuw voor Lifetime Achievement op hetzelfde festival. Gyllenhaal, die als juryvoorzitter fungeert, zal de eer vanaf haar plaats in de jury meemaken.
Gyllenhaals echtgenoot en vaste medewerker Peter Sarsgaard verschijnt in de auditieruimte. Voormalig collega Sepideh Moafi neemt een vrijwel zwijgende rol op zich die volgens Gyllenhaal bij het publiek zal blijven hangen. De regisseur stelde een groot deel van het team samen uit haar eerdere films, waaronder cameraman Lawrence Sher en editor Affonso Gonçalves, om tijdens de snelle productie creatieve shorthand te behouden.
De titel verwijst naar een opmerking van regisseur Billy Wilder over Monroe’s aanwezigheid op het scherm. Gyllenhaal gebruikt het idee om een sequentie te creëren die eerst uitnodigt tot verbinding en vervolgens het perspectief verschuift naar de persoon in het middelpunt van die blik. Ze beschrijft het doel als het maken van een ervaring die zowel meeslepend als complexer is dan de eerste indruk doet vermoeden.
They came to me and said, ‘Could you make a movie about Marilyn Monroe where Marilyn Monroe is given the opportunity to express something, to articulate herself as an artist in a way that she was not given when she was alive?’
De korte film gaat in première op het Filmfestival van Venetië. Gyllenhaal vertoonde daar eerder haar speelfilm The Lost Daughter tijdens de pandemie en beschouwt die ervaring als het moment waarop ze als regisseur arriveerde. Ze keert dit jaar terug met zowel juryverantwoordelijkheden als de nieuwe première, terwijl ze de rollen gescheiden houdt.
Gyllenhaal richt zich momenteel op schrijven en regisseren in plaats van acteren. Na het festival wil ze aan twee projecten beginnen. De nadruk in het verhaal op geobserveerd worden weerklinkt in haar huidige positie als iemand die vanaf de jurytafel kijkt en beoordeelt.