Kiezersontgoocheling over de Trump-regering heeft de versplintering van de MAGA-beweging versneld, blijkt uit nieuwe analyses van het nonpartisan onderzoeksbureau More in Common. Globaal onderzoeksdirecteur Stephen Hawkins zegt dat de verschuiving onder belangrijke zwevende groepen al maanden voor de recente midterms zichtbaar werd, die de Republikeinen flinke verliezen opleverden.
Enquêtes die de organisatie vanaf het voorjaar hield, toonden groeiend spijt onder een deel van de Trump-kiezers van 2024. Het ging om zwarte, latino- en Aziatisch-Amerikaanse kiezers en om jongere kiezers uit generatie Z en de millennials. Velen steunden Trump vooral uit frustratie over inflatie en hoge prijzen, niet uit sterke persoonlijke affiniteit met zijn stijl.
Hawkins noemt deze groep het aarzelende rechts. Ze zagen Trump als een betere optie dan zijn tegenstander in 2024, maar omarmden zijn persoon nooit. Tegen het voorjaar gaf een dubbelecijferig percentage van deze kiezers aan spijt te hebben van hun keuze.
De harde MAGA-kern blijft trouw, maar de recente afhakers volgen een ander patroon. Hawkins merkt op dat deze kiezers tastbare verbeteringen in het dagelijks leven en terughoudendheid in het buitenlands beleid verwachtten. In plaats daarvan stuitten ze op teleurstellingen op meerdere fronten: economie, tarieven en sociale kwesties.
Wat echt begon te barsten onder deze aarzelende Trump-kiezers was de beslissing van de president in februari om de oorlog tegen Iran te beginnen. Een significant deel van deze kiezers geloofde dat een van Trumps motieven om de oorlog te starten was om de aandacht af te leiden van de Epstein-dossiers.
Zorgen over vermeende corruptie namen ook toe. Velen in deze groep zagen de regering als een club die vooral eigenbelang nastreeft in plaats van het belang van gewone burgers, wat het gevoel van verraad versterkte.
Latino-kiezers die in 2024 naar de Republikeinen opschoven, keerden bij de midterms terug naar de Democraten. Hawkins ziet die beweeglijkheid als positief: kiezers beoordelen partijen op prestaties in plaats van op vaste partijtrouw. Vergelijkbare patronen doen zich voor onder jonge kiezers, waardoor beide partijen deze groepen niet meer als vanzelfsprekend kunnen beschouwen.
Hawkins waarschuwt om de verkiezingen niet alleen economisch te bekijken. Prijzen speelden mee, maar peilingen tonen dat corruptie een wijdverbreide zorg is die partijgrenzen overstijgt. Kiezers lijken gedreven door diepere verlangens naar competent leiderschap en een nieuwe culturele koers in de politiek.
Hawkins schetst twee waarschijnlijke scenario’s. Het ene is een gestage neergang zonder heropleving tegen 2028, omdat de beweging sterk verbonden blijft met Trumps persoonlijke stijl en impulsieve beslissingen in plaats van een overdraagbare ideologie. Het andere pad vereist interne koerscorrecties op het gebied van buitenlands beleid, verantwoording over dossiers als dat van Epstein en het aanpakken van corruptiepercepties rond een gerapporteerd inkomen van meer dan twee miljard dollar in het eerste jaar van de ambtstermijn.
Zonder dergelijke aanpassingen binnen de MAGA-wereld loopt de coalitie volgens Hawkins het risico als dominante kracht te verdwijnen.