Luis Diego Pérez’s queer coming-of-age film “The Beast Is Not to Blame” heeft nieuwe vaart gekregen door verse coproductiepartnerschappen. Dos de Patos uit Costa Rica is gaan samenwerken met Páramo Films om het project te coproduceren, dat een filmresidentieprijs won tijdens het Desde El Centro-programma op de Costa Rica Media Market. Expansiva Cine uit Panama is ook toegetreden als codeveloper.
De film volgt de negenjarige Iván, een introverte jongen in Costa Rica die zich vol verwachting voorbereidt op zijn eerste communie. Zijn wereld verandert als zijn beste vriend, met wie hij geheime magische momenten deelde in het bos die verder gingen dan gewone vriendschap, plotseling verhuist. Omdat hij de ware aard van hun band met niemand kan delen, moet Iván het verdriet in zijn eentje verwerken.
Pérez beschreef het verhaal als iets dat al jaren in zijn hoofd leefde. Hij wilde zijn eigen kindertijd als queer jongen herontdekken, hiaten in zijn geheugen opvullen en vorm geven aan ervaringen die vaag waren gebleven. Het schrijven begon vanuit een mengeling van angst, twijfel en schuldgevoel, maar ook vreugde, verwondering en de alledaagse fascinatie van het opgroeien als latino.
Beelden begonnen mijn hoofd te overspoelen: het dagelijks leven met mijn familie, het gevoel van magie dat religie bij me opriep, de opwinding van mijn eerstecommuniekostuum en het gevoel gezien te worden tijdens de ceremonie, de tere en vaak vage grens tussen vriendschap en romantiek onder jongens, het zwijgen van mijn familie over mijn anders-zijn, en de voortdurende zoektocht naar een veilige plek in een wereld waarin ik me vaak niet thuis voelde.
Pérez noemde de gevoeligheid van het werk van Chloé Zhao en de authentieke kinderportretten van Carla Simón als belangrijke invloeden. Hij streeft naar een atmosferische, meeslepende film die suggestie verkiest boven directe uitleg en de magie vastlegt die kinderen vinden in natuur en geloof.
Paula Vázquez van Dos de Patos kent Pérez al enige tijd en gelooft sterk in zijn visie. Ze noemde het project een verfrissende toevoeging aan de Costa Ricaanse cinema, met magie, tederheid en een eerlijk inzicht in de eenzaamheid van het opgroeien als anders in een religieus Latijns-Amerikaans gezin. Het aantrekken van Dos de Patos geeft structuur om het verhaal dat Pérez voor ogen had te realiseren.
Ik word geraakt door de gevoeligheid waarmee dit verhaal wordt verteld. Het steunen vanuit Panama voelt als een betekenisvolle manier om ruimte te creëren voor queer kinderervaringen, die in onze regio nog steeds zelden worden gerepresenteerd.
Vázquez benadrukte het belang van Latijns-Amerikaanse coproducties die verhalen trouw houden aan hun wortels door producenten en crew die de lokale realiteit begrijpen. Zowel zij als Pérez willen dat de film publiek in de hele regio bereikt, zodat de mensen die het verhaal inspireerden het kunnen zien en ermee kunnen verbinden.
Pérez merkte op dat de zichtbaarheid van queer stemmen in Costa Rica toeneemt door diverse en innovatieve verhalen. Hij toonde zich enthousiast over aankomende titels zoals “Lost Men” van Andrés Madrigal, dat in première gaat op het Costa Rica Film Festival, en “Men Die Sooner” van Federico Montero, die volgens hem frisse perspectieven brengen op het homoleven in het land.