Louise Lasser, erkend actrice, scenarioschrijfster en de eerste vrouw die een Clio-prijs ontving voor haar reclamewerk, is op 87-jarige leeftijd overleden in haar woning in Manhattan. Een goede vriendin bevestigde het nieuws aan The New York Times, hoewel de doodsoorzaak niet bekend is gemaakt.
Geboren in New York in 1939, trainde Lasser in alle aspecten van het acteren en nam ze deel aan talrijke tv-reclamespots. Een van haar eerste professionele ervaringen was haar rol als vervangster van Barbra Streisand in de Broadway-musical 'I Can Get It for You Wholesale'.
Haar professionele opkomst leidde tot een samenwerking met Woody Allen in 'The Laughmakers', waar ze elkaar leerden kennen tijdens een dubbele date waaraan ook de toenmalige partner van de filmmaker meedeed. De relatie mondde uit in een huwelijk in 1966.
Samen werkten ze aan verschillende opvallende producties zoals 'Toma el dinero y corre' (1969), 'Bananas' (1971) en 'Todo lo que siempre quiso saber sobre el sexo y nunca se atrevió a preguntar' (1972).
De meest iconische rol van haar carrière kwam met de serie 'Mary Hartman, Mary Hartman'. Gedurende een jaar werd de komedie het best bekeken programma van de Verenigde Staten, met meer dan 300 afleveringen en een gevestigde naam als groot referentiepunt van de televisiekomedie in de jaren zeventig.
Het huwelijk met Allen eindigde vier jaar na de bruiloft in een scheiding, hoewel ze professioneel bleven samenwerken. Een van haar meest memorabele cameo's was als secretaresse in 'Recuerdos' (1980). Tot haar latere werk behoren 'Ola de crímenes, ola de risas' (1985), 'Happiness' (1998) en 'Réquiem por un sueño' (2000), de veelgeprezen film van Darren Aronofsky.
In haar laatste jaren besteedde Lasser tijd aan het ophalen van herinneringen aan haar beginjaren in de jaren vijftig en aan het geven van acteercursussen in New York, waarmee ze een professioneel hoofdstuk afsloot dat volledig aan het acteren was gewijd.