Een minutieus onderzoek toepassen op het voetbal is tegenstrijdig. Het lijkt op wat er met gesprekken gebeurt: als ze allemaal werden opgenomen, zouden de meeste mensen in verlegenheid worden gebracht. De VAR heeft precies die ongemakkelijke gewoonte geïntroduceerd, iets wat nooit deel uitmaakte van het oorspronkelijke idee.
Vanaf het begin omvatte de videoarbitrage de uitdrukkelijke aanbeveling om het alleen te gebruiken in duidelijke en manifeste situaties. Die beperking was bedoeld om te voorkomen dat het spel zijn vloeiendheid en natuurlijkheid zou verliezen.
Het geval van de trap-trapje, beoordeeld door de verantwoordelijken van de videoruimte, toont aan dat de norm niet werd gerespecteerd. De verantwoordelijken gebruikten de slow motion om een actie te detecteren die niet voldeed aan de vereiste duidelijkheidseisen.