Liz Meriwether heeft een indrukwekkend oeuvre opgebouwd dat zich uitstrekt van quirky comedy tot intense drama. Haar nieuwste project, de donkere Hulu-thriller Furious, sluit aan bij eerdere successen als het bekroonde The Dropout en de comedy Dying for Sex. Ze schrijft ook het aankomende Britney Spears-biopic.
Na zeven seizoenen van de networksitcom zocht Meriwether nieuwe uitdagingen in het vertellen van verhalen. The Dropout diende als haar entree in ongemakkelijker terrein. Elk project heeft haar zelfvertrouwen vergroot om verder te gaan in verschillende formats en tonen.
Ze herinnert zich de intense beginjaren van New Girl, inclusief slapen op kantoor en onverwachte banden met beveiligers. De ervaring liet haar vastzitten in één genre, wat haar na het einde van de serie aanzette tot een bewuste switch.
Castleden hebben de aanhoudende reüniepraat aangewakkerd, met Max Greenfield die scripts aankondigde in de Today-show en anderen die er op social media mee aan de haal gingen. Meriwether beschrijft het als een lopende grap die sommige executives deed denken dat er echte plannen bestaan.
Ik weet niet hoe dit is gebeurd of hoe het zo uit de hand is gelopen. Ik vind het wel leuk. Ik denk dat dit de reünie is.
Meriwether ziet een echte reünie voor zich als een meta, Blair Witch Project-achtige productie die met iPhones is opgenomen, waarbij de cast simpelweg over het idee praat. Ze heeft geen zin om zelf mee te spelen en vindt het idee om terug te keren naar de set vreemd nu iedereen verder is gegaan.
Meriwether stond na seizoen drie bijna op straat toen de burn-out toesloeg. Fox-executives toonden haar dalende kijkcijfergrafieken en eisten oplossingen. Ze had nog nooit een writersroom geleid en delegeerde niet effectief.
Dana Walden gaf haar uiteindelijk een tweede kans. Meriwether leerde later beter leiderschap door met crewleden uit verschillende afdelingen te praten en scripts in te korten om 16-urige dagen te verminderen. Ze noemt nu Quinta Brunsons Abbott Elementary als voorbeeld van duurzame productie.
Furious is losjes geïnspireerd op de film Black Widow uit 1987. Meriwether deed uitgebreid onderzoek naar vrouwelijke seriemoordenaars nadat Emmy Rossum het concept had gepitcht. Ze was getroffen door hoeveel van hen zelf slachtoffer waren geweest van geweld en hoe vaak ze als verzorgers werkten.
Haar Googlesearches leverden verontrustende queries op over vergiften en onopgemerkte methodes. Meriwether wijst op de intimiteit die veel van deze misdaden kenmerkt en hoe het onderwerp gangbare aannames over vrouwen en geweld uitdaagt.
Meriwether is nog vroeg in het scriptproces van de Spears-film en vindt de samenwerking met Jon Chu en Mark Platt bevrijdend na jarenlang de eindbeslissing te hebben gehad op haar eigen series. Ze heeft The Woman in Me meerdere keren gelezen en beluisterd en prijst Michelle Williams’ audioboekprestatie als een van de beste ooit opgenomen.
Terwijl ze werkt, draait ze muziek van Spears en nummers uit dezelfde periode om het gevoel van die tijd terug te halen. Op dezelfde leeftijd als Spears roepen de songs sterke persoonlijke herinneringen op. Ze heeft een persoonlijke playlist samengesteld met deep cuts, met nummers als “Perfume” en “If I’m Dancing” als hoogtepunten.