- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

Episch toneelstuk van vier uur vangt de val van Huis Targaryen met indrukwekkende optredens en technische hoogstandjes, hoewel het tweede deel gehaast aanvoelt.

Het betreden van het Royal Shakespeare Theatre voor de première van George R. R. Martin’s Game of Thrones: The Mad King voelt als het ontmoeten van lang verloren figuren uit de Westerosi-legende in levenden lijve. De productie transformeert geesten uit de boeken en de televisieserie in levende, ademende personages wier beslissingen decennia van conflict ontketenen.

Productie neemt bewust afstand van hbo-serie

Regisseur Dominic Cooke en bewerker Duncan Macmillan vermijden wijselijk om de show als directe prequel van de hbo-serie te positioneren. Herontworpen symbolen en een eigen visuele stijl maken duidelijk dat dit een onafhankelijk theaterwerk is dat in dezelfde wereld wortelt, maar niet gebonden is aan televisiebeelden.

Deze scheiding helpt het publiek wennen aan nieuwe gezichten in vertrouwde rollen. Personages als Robert Baratheon, Ned Stark en Jaime Lannister verschijnen zonder de bagage van eerdere casting, terwijl figuren als Rhaegar Targaryen en Aerys II profiteren van het ontbreken van gevestigde live-actionvertolkingen waarmee ze moeten concurreren.

Eerste helft schittert tijdens het Toernooi van Harrenhal

Het sterkste gedeelte ontvouwt zich rond het legendarische Toernooi van Harrenhal. Prins Rhaegar Targaryen zoekt bondgenoten tegen zijn onstabiele vader en brengt Lyanna Stark, Eddard Stark, Robert Baratheon, Elia Martell en anderen samen wier allianties later het rijk zullen verscheuren. De grote cast ontwikkelt relaties op natuurlijke wijze te midden van politieke manoeuvres.

Humor duikt onverwacht op door het uitbundige gedrag van Robert en scherpe bijrollen, waaronder een memorabel listige Varys en een slijmerige Grootmaester Pycelle. Deze lichtere momenten verhogen de onderliggende spanning zonder die te ondermijnen.

Uitstekende vertolkingen verankeren de Targaryen-kern

Noah Ritter portretteert Rhaegar als intelligent maar politiek naïef en gevaarlijk gefixeerd op profetie, wat lagen van roekeloosheid toevoegt die voorkomen dat hij een geïdealiseerd figuur wordt. Michael Shaeffer brengt nuance in Aerys II, waarbij hij flitsen van menselijkheid toont terwijl hij de wreedheid van de koning en diens genoegen in lijden benadrukt.

Ondanks zijn zelfverklaarde waanzin is Aerys de enige die door de dwaasheid van Rhaegar heen kan kijken.

Technische elementen leveren adembenemende momenten op

Het kruisvormige toneel plaatst het publiek midden in de actie bij Harrenhal. Een enorme wierboom en de IJzeren Troon rijzen dramatisch uit de vloer. Poppenwerk excelleert met donderende paarden en een torenhoge Gregor Clegane, terwijl een enorme draak verschijnt in een profetische visioen van toekomstige Targaryen-macht.

Speeltijd zet de verhaal van Roberts Opstand onder druk

De tweede helft probeert de volledige omvang van Roberts Opstand te dekken in ongeveer twee uur. Gebeurtenissen versnellen over locaties en veldslagen, waardoor belangrijke relaties onderontwikkeld blijven. De lengte van vier uur, inclusief pauze, creëert een paradox waarbij de show zowel te lang als te gehaast aanvoelt.

De productie eindigt met een knipoog naar fans via de terugkeer van Ned Stark en de introductie van de baby Jon Snow, maar de echte kracht ligt in het tonen van jonge personages die impulsieve keuzes maken waarvan ze de gevolgen niet kunnen voorzien.