Disney heeft van live-action remakes een vast onderdeel gemaakt van zijn releaseschema, een praktijk die decennia teruggaat maar sinds het midden van de jaren 2010 is geïntensiveerd.
Het bedrijf brengt nu jaarlijks minstens één dergelijk project uit, met Tangled al in productie en een vervolg op de recente Lilo & Stitch-verfilming in een vroeg stadium van ontwikkeling.
Eerdere titels zoals de Beauty and the Beast uit 2017 en The Lion King uit 2019 haalden elk meer dan een miljard dollar aan de wereldwijde bioscoopkassa, net als de Lilo & Stitch-film uit 2025. Deze resultaten maken het format aantrekkelijk in een onzekere markt waar productiekosten hoog blijven en het publiek vaak de voorkeur geeft aan bekende titels.
De nieuwe Moana verschijnt slechts tien jaar na de originele animatiefilm, een tijdslijn die illustreert hoe snel de studio terugkeert naar recente titels. Het project weerspiegelt eerder bredere voorzichtigheid in de sector dan creatieve noodzaak.
Vroege reacties wijzen erop dat de film aan de basisverwachtingen voldoet zonder die te overtreffen, waardoor veel kijkers het gevoel krijgen dat de remake niet noodzakelijk was.
Moana volgt een 16-jarige bewoonster van het eiland, gespeeld door Catherine Laga'aia, die op Motunui woont. Het verhaal hervertelt de diefstal van het hart van Te Fiti door de vormveranderende halfgod Maui, vertolkt door Dwayne Johnson, en de daaruit voortvloeiende onevenwichtigheid die de oceaan en nabijgelegen gebieden bedreigt.
Wanneer de plaag haar thuis bereikt, leert Moana van haar oma Tala, gespeeld door Rena Owen, over haar zeevarende afkomst. Ze vertrekt om Maui te vinden, zijn magische vishaak terug te halen en het hart op de juiste plek te herstellen, waarbij ze kokosnootpiraten en een enorme krab tegenkomt.
Langzaam ontstaat er een band tussen de twee, waarbij Moana Maui aanspoort om zijn eerdere mislukkingen onder ogen te zien en Maui haar navigatievaardigheden bijbrengt. Hun queeste leidt naar het eiland van Te Fiti, waar onverwachte ontwikkelingen hun partnerschap op de proef stellen en Moana dwingen op haar eigen vastberadenheid te vertrouwen.
De hoofdrolspelers brengen energie in hun rollen, maar de productie als geheel belandt in een middenweg die noch beledigt noch enthousiasmeert. Recensenten die hoopten op een betekenisvolle vernieuwing, vonden in plaats daarvan een degelijke maar onopvallende hervertelling die weinig toevoegt aan het bekende verhaal.