De winnaar van de Pulitzer Prize voor Drama 2026 en vijfmaal Tony-genomineerde Liberation geldt als een van de meest memorabele Broadway-producties van de afgelopen seizoenen. De voorstelling in het James Earl Jones Theatre vermengde herinnering met het heden, humor met hartzeer en persoonlijke ontdekking met collectieve geschiedenis.

Wohl put uit haar jeugd bij Ms. Magazine

Toneelschrijfster Bess Wohl herleidt het ontstaan van het verhaal tot het werk van haar moeder bij Ms. Magazine. Ze herinnert zich hoe ze als kind op de vloer van het kantoor zat te midden van afbeeldingen van Wonder Woman en flitskaarten met Great Women, waaronder Sojourner Truth en Susan B. Anthony. Die vroege ervaringen vormden haar begrip van feminisme, ambitie en het gezinsleven. Wohl wilde een versie van zichzelf in gesprek brengen met de generatie van haar moeder om vragen te onderzoeken die decennia later nog steeds urgent zijn.

White voelt verbondenheid door de setting in het Midwesten

Regisseur Whitney White las het script voor het eerst nadat ze Jaja’s African Hair Braiding had geregisseerd. Ze voelde zich meteen aangetrokken tot de volledig uitgewerkte personages en de focus op gewone vrouwen in het Amerikaanse hartland in het begin van de jaren zeventig. White, die opgroeide in Illinois, waardeerde de keuze om het verhaal in Ohio te situeren in plaats van in kuststeden. De twee spraken af voor een diner en besloten al snel samen te werken aan de Off-Broadway-première bij Roundabout Theatre Company.

Verhaal draait om wekelijkse bijeenkomsten in een recreatiecentrum in Ohio

Het stuk speelt zich af in een naamloos stadje in Ohio in het begin van de jaren zeventig. Zeven vrouwen met verschillende achtergronden komen elke week samen in een recreatiecentrum voor bewustwordingssessies. Buitenstaanders denken dat ze een breikrans houden. In werkelijkheid bouwt de groep aan een nieuw kader om te leven en de wereld te bekijken. In het heden zoekt de volwassen dochter van de groepsleidster naar antwoorden over wat haar moeder en haar vriendinnen hebben bereikt en wat sindsdien verloren is gegaan.

Stuk doorbreekt stereotypen over het feminisme van de jaren zeventig

Beide kunstenaars wilden verder gaan dan de luchtige of spottende voorstellingen van de vrouwenbevrijding die gangbaar waren in sitcoms uit de jaren zeventig. Ze wilden de vrouwen neerzetten als complexe individuen bij wie humor en pijn samengaan. Wohl benadrukte het belang van met de personages lachen in plaats van om hen. White benaderde de komedie met dezelfde rigueur als de dramatische scènes en putte uit klassieke toneeltradities om de toon respectvol en authentiek te houden.

Intergenerationele dialoog vormt de emotionele kern

Een sleutelscène brengt de moeder en dochter over de tijd heen samen in een moment dat humor, verdriet en verlangen vermengt. White vergeleek het repetitieproces met wetenschappelijk experimenteren, waarbij verschillende benaderingen van spiritualiteit en belichaming werden getest. Wohl merkte op dat ze haar stukken niet outlineert en verrast was toen een personage aanbood om in de rol van de moeder te stappen, een moment dat door eerdere scènes was voorbereid maar tijdens het schrijven werd ontdekt.

Repetitiezaal werd een eigen bewustwordingskring

De cast en het creatieve team vormden tijdens de repetities hechte banden die de thema’s van het stuk weerspiegelden. Acteurs deelden persoonlijke verhalen en steunden elkaar, waarbij moeders onder hen de kinderopvang in de kleedkamers coördineerden. Het ensemble dat begon bij Roundabout verhuisde gezamenlijk naar Broadway en de groep blijft close. Wohl ziet het theater zelf als een uitdijende kring van bewustwording die zich met elk publiek voortzet.

Productie gaat naar Londen en regionale theaters in de VS

Wohl en White willen nauw betrokken blijven bij de verdere reis van de show. Ze zullen nieuwe ensembles casten en repeteren voor voorstellingen bij Berkeley Rep, de Geffen en andere zalen, gevolgd door een engagement in Londen. Beide kunstenaars benadrukten het belang van het brengen van het werk naar publiek in het hele land in plaats van het te beperken tot grote kuststeden. Wohl is benieuwd hoe het stuk in verschillende regio’s resoneert nu de nationale gesprekken blijven verschuiven.

White benadrukt noodzaak van meer vrouwelijke stemmen op Broadway

White bereidt ook de Broadway-revival van Schoolgirls; Or, The African Mean Girls Play voor. Ze ziet het project als onderdeel van een bredere inspanning om vrouwelijke toneelschrijfsters centraal te houden in het Amerikaanse theater door herhaalde producties. Wohl keert ondertussen terug naar nieuw schrijfwerk na het succes van Liberation en beschrijft het proces als opnieuw beginnen aan de voet van de berg.