In 2017 stond Marvel Studios op het punt om de popcultuur te domineren. De MCU bereidde zich voor op de climax van Avengers: Infinity War en Avengers: Endgame. Tegelijkertijd sloeg Marvel Television de handen ineen met FX voor een project dat het standaardblockbusterrecept volledig afwees.
Legion kwam als hoogstaand conceptueel kunstwerk in plaats van weer een schakel in een uitdijend universum. Maker Noah Hawley, bekend van Fargo, maakte een avant-gardistische psychologische serie rond een X-Men-figuur die nog nooit live-action was verschenen. De serie leverde gefragmenteerde tijdlijnen, onbetrouwbare vertelstemmen, levendige surrealistische beelden en onverwachte muzikale sequenties.
In plaats van de strips als leidraad voor actiescènes te gebruiken, nam hawley ze als basis voor een intense studie van mentale instabiliteit. Het resultaat gold als een unieke creatieve verklaring.
Marvel-producties benadrukten al lang onderling verbonden verhalen over films en series heen. Legion opereerde buiten die beperkingen. Hoewel geworteld in x-men-lore, vertelde het een afgerond verhaal zonder een grotere continuïteit te bevorderen of ervan afhankelijk te zijn.
Deze onafhankelijkheid liet het verhaal droomlogica volgen door wisselende werkelijkheden en bewustzijnstoestanden. De centrale figuur, David Haller, bezit immense psychische krachten en is de zoon van Charles Xavier. Toch vermeed de serie de gebruikelijke origin-tropes en richtte zich op de vraag of hij zijn eigen waarnemingen kon vertrouwen.
David begint als patiënt die zijn ervaringen toeschrijft aan schizofrenie. Een ontmoeting met medepatiënte syd barrett ondermijnt dat geloof. Al snel krijgt hij te maken met een geheime organisatie en een mutantencollectief onder leiding van melanie bird. Een oud parasitair wezen, de shadow king, heeft zijn werkelijkheid lang vervormd en verschijnt als zijn vriendin lenny busker.
Het conflict draait om de controle over davids geest terwijl de grenzen tussen waarheid en illusie vervagen. Zijn enorme krachten worden een bron van horror in plaats van empowerment, waardoor de focus verschuift van kosmische dreigingen naar persoonlijke identiteit.
Over drie seizoenen weigerde legion conventionele televisie-esthetiek. Het putte uit surrealisme, brutalisme, performance art en psychedelische stijlen. Vervormd geluid, wisselende beeldverhoudingen, gedurfde kleuren en geïntegreerde muzikale intermezzo's maakten de instabiliteit van de protagonist tastbaar.
Ondersteunende elementen versterkten deze aanpak. Oliver bird brengt tijd door op het astrale vlak in een met ijs omgeven lounge. Segmenten in seizoen twee, ingesproken door jon hamm, namen de vorm aan van gestileerde overheidsboodschappen. Hive-minded androiden genaamd vermillion leverden expositie in onheilspellende unisono.
Op het hoogtepunt van marvels onderling verbonden dominantie bleef de serie bewust op zichzelf staan. Het gaf prioriteit aan psychologische diepgang en artistiek risico boven opzet voor toekomstige crossovers. Legion toonde aan dat verhalen verbonden aan grote franchises toch intiem, onvoorspelbaar en artistiek ambitieus konden aanvoelen.