Hongaarse regisseur László Nemes neemt het leven van het Franse verzetsicoon Jean Moulin onder handen in een nieuw biografisch drama dat opent met gekleurde archiefbeelden van de nazi-bezetting. De film laat zijn protagonist per parachute in het bezette Frankrijk neerdalen, vermomd als binnenhuisarchitect genaamd Jean Martel, waarmee een verhaal van spionage en uithoudingsvermogen wordt opgezet dat meer intrige belooft dan het uiteindelijk levert.

Noir-achtige beelden domineren de eerste akten

Het eerste deel ontvouwt zich met harde belichting en gesilhouetteerde figuren in fedora's en gezichtsnetten, wat klassieke Hollywood-noir oproept. Cameraman Mátyás Erdély baadt de scènes in een gaslampgloed die het beeld visueel aantrekkelijk houdt, ook als de plot stilstaat bij secundaire intriges over leiderschapsoverdracht en persoonlijke rivaliteiten. Deze lijnen werpen vragen op over Moulins geschiktheid als verbindende figuur, maar krijgen zelden diepere uitwerking.

Arrestatie door de Gestapo verschuift de focus naar ondervraging en veerkracht

Het verhaal krijgt scherpere contouren zodra Jean Moulin in handen van de Gestapo valt en ondervraagd wordt door Lars Eidingers ijzingwekkende vertolking van Klaus Barbie. Door zijn identiteit niet te bevestigen, maakt het personage van de ontmoeting een spannend kat-en-muisspel. Dit deel leunt eindelijk op subterfuge, al komt het laat genoeg om het geheel nooit volledig in spionagethriller-terrein te brengen.

Vertolking maakt de icoon menselijk in plaats van hem te verheffen

Gilles Lellouche speelt de hoofdrol met aanvankelijke zelfverzekerde charme die geleidelijk overgaat in stille berusting onder druk. De aanpak keert bewust de gebruikelijke biopic-boog om door een al gepolijste held te tonen die gewoon blijkt wanneer hij met marteling wordt geconfronteerd. Lellouche draagt veel van het emotionele gewicht terwijl het script Moulins zelfbewustzijn benadrukt dat hij uiteindelijk zal breken.

Herhalend tempo en beperkte reikwijdte verzwakken de impact

Met meer dan twee uur lengte herhaalt de film zijn centrale punten over menselijke kwetsbaarheid met toenemende redundantie. Nemes kiest voor opvallende schaduwen en 35mm-texturen boven grillige ritmes of ongemakkelijke onthullingen, waardoor cruciale elementen zoals de omstandigheden van Moulins verraad grotendeels onaangeroerd blijven. Het resultaat oogt conventioneel en blijft ver verwijderd van een diepgaand onderzoek naar zowel het lijden van de protagonist als de bredere krachten die meespelen.