Na twaalf speeldagen in de Liga houden Barcelona en Real Madrid hun puntenaantal intact tegen elk team onder de vierde plaats. Niet één punt. De punten die de blaugrana niet hebben gepakt, zijn naar de witte club gegaan, en de punten die Madrid heeft laten liggen, zijn naar Betis en Atlético de Madrid gegaan. De rest van de kalender heeft zich vertaald in overwinningen voor beiden.
De teams onder leiding van Diego Simeone en Manuel Pellegrini verdienen erkenning omdat ze hebben voorkomen dat de competitie al een exclusieve zaak van twee clubs werd. Het sterke begin van de rojiblancos volstaat echter niet om naar de leiding of zelfs de tweede plaats te streven, terwijl de start van de verdiblancos ver verwijderd blijft van de podiumplaatsen. De overige kandidaten zijn achterop geraakt, met Real Sociedad en Sevilla onder de clubs die het meest te lijden hebben onder de afstand tot de koploper.
Sommige waarnemers vergelijken de situatie met andere grote Europese competities waarin een of twee clubs doorgaans de dienst uitmaken. Die vergelijking neemt echter niet weg dat het Spaanse kampioenschap is georganiseerd rond een duopolie dat reikt van de televisierechten tot tal van aspecten van het dagelijks leven. Wanneer een van de twee grootmachten dreigt weg te lopen, zorgen de dynamieken van het systeem ervoor dat het evenwicht behouden blijft. Tegelijkertijd zetten de overige clubs bij uitwedstrijden tegen deze teams vaak hun reserves in, wetende dat het risico op verlies van spelers en punten groot is.
De competitie blijft daardoor gekenmerkt door die polarisatie. Hoewel het op bepaalde momenten misschien lijkt op een strijd tussen drie teams, wijst de algemene wens van de verantwoordelijken in het Spaanse voetbal erop dat het essentieel een zaak van twee blijft.