De eerste keer dat ik de kreet “¡¡¡agua al doce!!!” hoorde, begreep ik niet meteen de diepe betekenis ervan in het voetbaljargon. Het was de onmiskenbare stem van Luis Aragonés die zich richtte tot een medewerker dicht bij de selectie. De stilte overheerste de vroege start van de voorbereiding en de trainer verbrak de rust met alle kracht van zijn longen.
Het bericht maakte deel uit van de persoonlijke taal van Luis Aragonés. De 'doce' was niemand anders dan hijzelf. Met dat bevel vroeg hij om verfrissing en om energie te behouden tijdens de intense voorbereidingsdagen.