Keira Knightley maakt een krachtige terugkeer naar het toneel na meer dan tien jaar afwezigheid en leidt een nieuwe Londense productie van The Lives of Others die de bekroonde film uit 2006 met opvallend resultaat naar het theater brengt.
Het verhaal, oorspronkelijk geschreven en geregisseerd door Florian Henckel von Donnersmarck, volgt een Stasi-agent in Oost-Berlijn die verstrikt raakt in het leven van een toneelschrijver en zijn actrice-partner. Robert Icke heeft het scenario voor het toneel bewerkt en regisseert ook, daarbij puttend uit zijn ervaring met politiek geladen werken zoals zijn versie van 1984.
De productie legt veel nadruk op de mechanismen van staatsbewaking. Ontwerper Hildegard Bechtler heeft een grote, volledig gemeubileerde appartementen-set gecreëerd die constant ronddraait, zodat het publiek de actie in meerdere kamers tegelijk kan volgen. Videoprojecties en de fysieke aanwezigheid van de spion tussen de personages versterken het gevoel van inbreuk.
Deze keuzes maken de verborgen daad van afluisteren direct en zichtbaar. Soms verandert de set dramatisch en opent zich voor een barscène of het bescheiden huis van de agent. De aanpak werkt vooral goed tijdens de vroege sequenties die de surveillance-operatie introduceren.
In haar eerste toneelrol sinds Thérèse Raquin op Broadway breidt Knightley de rol van de actrice Christa-Maria Sieland uit tot een centrale figuur. Ze gaat van levendige partyhostess naar een vrouw die gevangen zit in politieke druk en persoonlijke compromissen. Haar close-up momenten op videoschermen springen eruit door hun intensiteit.
Stephen Dillane portretteert de surveillance-agent Gerd Wiesler met ingetogen kracht. Zijn spel vangt zowel de rigide loyaliteit van het personage aan het regime als de geleidelijke verschuiving in sympathie. Dillane levert ook enkele momenten van droge humor die de spanning doorbreken.
Luke Thompson speelt de toneelschrijver Georg Dreyman met directe aantrekkingskracht, hoewel de rol minder kansen biedt om te schitteren dan in de filmversie. Ondersteunende spelers zijn onder meer Paul Higgins als de ambitieuze superieur.
De constante beweging van de set en de aanhoudende muziekscore van Max Richter werken uiteindelijk tegen het drama in de latere akten. Wat begint als dynamische enscenering kan repetitief aanvoelen en de suspense die het verhaal vraagt verzachten. De productie verzacht ook een deel van de sombere sfeer van de originele film door minder blikken te geven op het geïsoleerde privéleven van de agent.
Ik ben niemand. Wie heeft je dat verteld? Mijn moeder.
De productie bevat Calum Finlay, Leda Hodgson, Nick Holder, Irfan Shamji en Andrew Woodall in aanvullende rollen. Ze wordt gepresenteerd door Sonia Friedman Productions in het Adelphi Theatre in Londen.