- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

De nieuwste film van de regisseur verkent gesynchroniseerde zussen die in een schandaal verzeild raken, met een mix van surrealistische humor en ongelijke toonwisselingen.

Na zeven jaar te hebben gefocust op documentaires, keert Werner Herzog terug naar het scripted vertellen met Bucking Fastard. De filmmaker schrijft en regisseert het project en plaatst Kate Mara en Rooney Mara centraal als zussen wier levens elkaar op opvallende wijze weerspiegelen. Het verhaal is losjes geïnspireerd op de echte Chaplin-tweelingen en volgt de personages terwijl ze liefde, schandaal en een onverwacht project op het Ierse platteland navigeren.

Gesynchroniseerde zussen zorgen voor de vroege charme van de film

De openingsdelen belichten de Holbrooke-zussen en hun intense band. Hoewel ze geen tweelingen zijn, maken Jean en Joan elkaars zinnen af, dragen ze identieke outfits en gaan ze zelfs achter dezelfde man aan, hun buurman gespeeld door Orlando Bloom. Hun band slaat om in ongemakkelijk terrein wanneer de gedeelde romance aan het licht komt en wat begint als een rechtszaak verandert in een mediahectiek.

Herzog plaatst de vroege scènes in een kleinstedelijk juridisch drama dat al snel het beschermde perspectief van de zussen onthult. Kijkers maken kennis met excentrieke locals die het duo objectiveren of negeren, wat momenten van humor creëert naast een gevoel van beschermingsdrang tegenover de personages. Hun naïviteit voegt warmte toe, ook wanneer de situaties de geloofwaardigheid oprekken.

Tweede helft verliest vaart door te veel ideeën

Het verhaal hapert zodra de focus verschuift. Een maatschappelijk werker gespeeld door Domhnall Gleeson komt binnen om onafhankelijkheid aan te moedigen en legt de eenzaamheid achter de synchroniciteit van de zussen bloot. Herzog voegt extra concepten toe, van sociale commentaar tot visuele tableaux in het Ierse landschap, maar de film slaagt er niet in een consistente toon of tempo te vinden.

De regisseur verwijst naar David Lynch in de opdracht en de surrealistische elementen roepen af en toe die invloed op. Toch zorgen pogingen om het vreemde uitgangspunt in de realiteit te verankeren voor schokkende overgangen. Mooie cinematografie van het landschap biedt visuele aantrekkingskracht, maar het verhaal verliest vaart naarmate ideeën zich opstapelen zonder volledige toewijding.

Mara-zussen en Bloom leveren uitmuntend werk

De prestaties blijven het sterkste element gedurende de hele film. Kate en Rooney Mara creëren onderscheidende persoonlijkheden onder hun gespiegelde gedrag, waarbij Rooney iets voorligt in emotioneel bereik. Hun vermogen om in koor te spreken en gebaren te spiegelen valt technisch op, terwijl hun natuurlijke chemie de centrale relatie verkoopt.

Bloom brengt energie in zijn rol als de charmante maar onbetrouwbare buurman en levert een gladde kwaliteit die veel van de humor voedt. Bijrollen vullen de vreemde wereld, hoewel velen dun uitgewerkt blijven. Kostuums en productieontwerp versterken het fantastische gevoel zonder te leunen op openlijke fantasy-effecten.

Bucking Fastard slaagt uiteindelijk het meest wanneer het stilstaat bij de Mara’s en hun gedeelde dynamiek. Herzogs script toont belofte in zijn eigenzinnige premisse en visuele stijl, maar een strakkere focus had de algehele impact kunnen versterken. Het resultaat biedt memorabele momenten en sterk hoofdwerk, ook al overtreffen de ambities van het verhaal de uitvoering.