Kaouther Ben Hania noemt elke film politiek op SXSW London

Tunesische regisseur Kaouther Ben Hania gebruikte een panel op SXSW London 2026 om te betogen dat elke film politiek gewicht draagt door keuzes in perspectief en personages. Haar nieuwste project, de Oscar-genomineerde The Voice of Hind Rajab, vertelt het verhaal van een zesjarig Palestijns meisje dat door Israëlische troepen in Gaza werd gedood, als scripted drama in plaats van documentaire.

Ben Hania ziet scripted drama als daad van verzet

Ben Hania legde uit dat het omzetten van de echte gebeurtenissen in fictie Palestijnen in staat stelt om als volwaardige mensen met morele complexiteit op het scherm te verschijnen. Ze herinnerde aan een observatie van Jean-Luc Godard dat Israëliërs mythische verhalen creëren terwijl Palestijnen gevangen blijven in documentaire formats die voortdurend bewijs van lijden eisen. De regisseur koos ervoor de actie te situeren in een noodoproepcentrum van de Rode Halve Maan, waar medewerkers reageren op de werkelijke opgenomen stem van het kind dat om hulp smeekt.

Ze benadrukte dat de film grafische beelden van geweld vermijdt. In plaats daarvan vangt hij de hulpeloosheid die kijkers voelen wanneer ze de audio online tegenkomen. Personages staan voor moeilijke beslissingen, waaronder het uitstellen van een ambulance tot er toestemming komt van de Israëlische autoriteiten, wat de echte morele dilemma's benadrukt.

Regisseur stelt dat alle cinematografische beslissingen politiek gewicht dragen

Tijdens het gesprek ging Ben Hania in tegen het idee dat alleen films met expliciete politieke onderwerpen als politiek gelden. Het kiezen van een hoofdpersoon, bepalen wat binnen of buiten het beeld valt en de hiërarchie van zichtbare elementen vaststellen, vormen allemaal betekenis, zei ze. Ze contrasteerde dit met opmerkingen van de jury van het Filmfestival van Berlijn eerder dit jaar, waarbij sommige leden politieke discussies vermeden.

Producer beschrijft westerse vraag naar trauma-verhalen uit het mondiale zuiden

Ben Hania verscheen samen met haar vaste producer Nadim Cheikhrouha. Hij merkte op dat westerse kijkers vaak verhalen over lijden uit de Arabische wereld en het mondiale zuiden zoeken. Hun eerdere film Four Daughters kreeg deels financiering omdat het over vrouwen, indoctrinatie en radicalisering ging, onderwerpen waardoor kijkers zich superieur of beschermend kunnen voelen, aldus Cheikhrouha.

Het duo vertelde ook over weerstand tijdens de ontwikkeling van The Man Who Sold His Skin. Commissionairs twijfelden aan de legitimiteit van de regisseur om over moderne kunst te praten en hadden bezwaar tegen het portretteren van een vluchteling als aantrekkelijk en gemotiveerd door liefde in plaats van alleen door ontberingen.

Financieringssysteem creëert indirecte censuur voor Arabische filmmakers

Ben Hania en Cheikhrouha beschreven hoe taal- en onderwerpkeuzes de toegang tot financiering beïnvloeden. Projecten in het Arabisch ondervinden meer obstakels en instellingen sturen makers vaak naar Franstalige of Engelstalige verhalen. Cheikhrouha noemde deze dynamiek een subtiele vorm van censuur die bepaalde narratieven bevoordeelt.

Ze hielden strikt vast aan feitelijke nauwkeurigheid in The Voice of Hind Rajab om mogelijke aanvallen te weerstaan. Er werden geen vrijheden genomen met de gebeurtenissen omdat het team wist dat de scrutiny intens zou zijn voor een door Arabieren gemaakte film over Palestina.

Ben Hania waarschuwt Europese collega's voor groeiende extreemrechtse druk

De regisseur, die Tunesië verliet nadat de winsten van de Arabische Lente werden teruggedraaid, spoorde het publiek aan culturele steun niet als vanzelfsprekend te beschouwen. Ze zei tegen het Londense publiek dat programma's voor de kunsten nooit als permanent mogen worden gezien. Ben Hania waarschuwde ook Franse collega's dat extreemrechtse krachten hun eigen vrijheden binnenkort kunnen aantasten.