José María Cabral heeft in de Dominicaanse Republiek erkenning gekregen door drie films naar de Oscar-race voor internationale films te sturen. Zijn nieuwe film zet die lijn voort met een scherpe, ongemakkelijke premisse die zwarte komedie en sociale kritiek combineert.
De film, in het Engels Sh*t Happens en in het Spaans Comemierda, ging donderdag in wereldpremière in de officiële competitie van het 30e Tallinn Black Nights Film Festival, beter bekend als PÖFF, in Estland.
Het verhaal draait om een welgesteld huishouden waar de jonge dochter aan aanhoudende spijsverteringsproblemen lijdt die artsen niet kunnen oplossen. Kinderoppas Lidi, gespeeld door Cindy Galán, brengt vreugde in het leven van het kind, terwijl huishoudster Dominga, vertolkt door Isabel Spencer, de dagelijkse taken uitvoert en met Lidi samenwoont.
Vader Raúl, gespeeld door Fele Martínez, experimenteert met huisremedies tot hij een schijnbaar wonderbaarlijke geneeswijze ontdekt. Zijn vrouw Verónica, gespeeld door Lizbeth Santos, verzet zich aanvankelijk tegen de oplossing, maar de spanningen in huis nemen af tot de remedie onverwachte gevolgen heeft die de hiërarchie in het gezin op zijn kop zetten.
Na de vertoning ging Cabral samen met castleden en production designer Mónica de Moya in gesprek met het publiek. Hij benadrukte het universele karakter van het centrale motief.
Er is iets heel democratisches aan poep. Iedereen poept. Arme mensen poepen. Rijke mensen poepen. Dus in zekere zin is het gebruik ervan als verhaalstof een heel absurd idee.
De Spaanse titel heeft extra lading voor Dominicaanse kijkers, voegde Cabral toe, omdat de term Comemierda zowel een belediging als een begeerlijk label is dat verbonden is aan rijkdom en status.
In mijn land is het ook iets waar mensen naar streven, omdat het te maken heeft met macht en klasse. Het klinkt ironisch, maar mensen zeggen echt: ‘Ik ben een poepeter!’ of ‘Ik wil een poepeter worden.’
Cabral benadrukte dat de personages serieus worden neergezet, ook als het verhaal absurd wordt. Kijkers lachen, maar de regisseur wil dat ze zich afvragen waar dat lachen vandaan komt.
Telkens als we de film vertonen, als mensen de politieke en sociale kant zien, lachen ze natuurlijk, maar daarna vragen ze zich af: ‘Waar lachen we eigenlijk om?’ Dat is het belangrijkste doel van deze film.
Hij voorspelde sterke reacties in eigen land, omdat het verhaal privilege ter discussie stelt en op een vermakelijke maar ongemakkelijke manier de camera richt op ongelijkheid en hiërarchieën in huishoudens.
Het gaat mensen thuis van streek maken, dat kan ik je wel vertellen. Het gaat sommige mensen irriteren. We stellen privilege ter discussie.