Jonathan Glendon creëert viscerale infraroodwereld voor Locarno-hit Manhunt

De Canadese cameraman uit Toronto put inspiratie uit Robbie Müller en The Wrestler om een duister Canadees roadverhaal om te vormen tot een zintuiglijke parabel over nihilisme en keuze.

De Canadese cameraman Jonathan Glendon maakte zijn speelfilmdebuut met een opvallende visuele aanpak van Manhunt, de tweede film van regisseur Wayne Wapeemukwa. De competitiefilm op het 79e Locarno Film Festival liet het publiek nog lang na de aftiteling ongemakkelijk achter.

Geïnspireerd door echte moorden in Canada in 2019 volgt het verhaal twee jonge mannen die op de vlucht slaan voor uitzichtloze levens tijdens een roadtrip in het noorden die in duisterder vaarwater terechtkomt. De film kreeg lof voor zijn parabelachtige structuur en de verkenning van online nihilisme in plaats van een strikt feitelijke weergave.

Glendon stapt via straatcastingsconnecties in bij Manhunt

Glendon kwam aan boord na een lange vriendschap met casting director Katrín Braga. Zij deelde een vroege foto van de hoofdrolspelers Harris Lowe en Landon Tunold, en Glendon voelde meteen hun chemie. Een snelle aanbeveling van producent en collega-cameraman Jeremy Cox leidde tot een lang gesprek met Wapeemukwa dat de samenwerking bezegelde.

Kleurontwerp roept borrelende angst en verval op

Glendon wilde dat kijkers kleur voelden in plaats van dat ze het opmerkten. Hij putte directe inspiratie uit het werk van Robbie Müller in Breaking the Waves, waarin een sepia tint langzaam als emotioneel gif registreert. Voor de eerste twee acts van Manhunt stripte het team de verzadiging geleidelijk weg tot het beeld bijna levenloos aanvoelde, als spiegel van een cruciale keuze tussen goed en kwaad.

Het begint vrij gedempt en een beetje bruin, en daarna halen we steeds een beetje meer kleur weg, steeds een beetje meer kleur weg, tot het moment net voordat act 3 begint, waar er een cruciaal moment in de film is waarin de twee personages beslissen hoe ze hun leven willen leiden.

— Jonathan Glendon, cameraman, THR-interview

Act drie toont de hel als een felgekleurde snoepwereld

De laatste act barst los met verzadigde rood- en geeltinten en onnatuurlijke huidskleuren, vastgelegd met infraroodcamera's. Glendon en Wapeemukwa zagen de hel niet als een traditionele donkere grot, maar als een overweldigend, verslavend snoeplandscape dat uiteindelijk zelf hoofdpijn veroorzaakt.

Infraroodlicht onthulde gloeiende bomen in paarse en oranje tinten en gaf personages een pasgeboren, doorschijnende kwaliteit die paste bij hun wedergeboorte in de duisternis. De aanpak leverde ook opvallende luchten op die onmogelijk zijn met standaard zichtbaar-spectrumopnames.

Handheld-regels en invloed van The Wrestler bepalen zichtbaarheid personages

Het team legde strenge visuele regels op, deels gebaseerd op het handheld-werk van Maryse Alberti in The Wrestler. In de vroege acts worden de protagonisten vooral van achteren of geobstrueerd getoond, wat hun relatie tot de omgeving benadrukt. Pas na hun noodlottige beslissing kijkt de camera hen vol aan, met een switch naar statische statiefshots die terugtrekken om de schaal van de natuur te tonen.

Low-budget vindingrijkheid maakt remote infraroodopnames mogelijk

Met beperkte middelen timede de crew de opnames rond natuurlijk licht en kampeerden ze een week in de afgelegen Rocky Mountains. Grote batterijen voedden nachtelijke camera-opstellingen en gaven toegang tot locaties uren verwijderd van elk hotel.

Videogamesegmenten breiden de visuele taal van de film uit

Een recente afgestudeerde van een filmschool in Toronto creëerde in-game sequenties die de bossettingen en het kleurenpalet van act 3 weerspiegelen. De segmenten versterken de thema's van het verhaal door de innerlijke gedachten van de personages weer te geven via dezelfde visuele logica.

Cinetic Media verzorgt de Noord-Amerikaanse verkoop van Manhunt, terwijl Aspect Ratio de internationale rechten beheert. Glendon heeft sterke interesse getoond om door te gaan met narratieve speelfilms die collaboratieve regels en niet-acteurs benadrukken.

Tags bij dit artikel