Filmmaker John Wilson heeft een nieuwe documentaire afgeleverd met de titel The History of Concrete die zijn naam eer aandoet en tegelijk de onverwachte hindernissen bij de financiering en release van zo’n project in kaart brengt. De film, die nu in de bioscoop draait via Magnolia Pictures, volgt Wilson terwijl hij naar branche-evenementen, historische locaties en privé-momenten reist op zoek naar een compleet beeld van het bouwmateriaal.
Wilson, vooral bekend van zijn HBO-serie How To, bezocht betoncongressen in Las Vegas en New Orleans en oude bouwwerken in Italië. Hij legde ook de minder glamourieuze kant van de productie vast, waaronder Zoom-gesprekken waarin hij de titel aan studio-executives pitchte. De reacties gingen vaak gepaard met hoorbare aarzeling, wat illustreert hoe moeilijk het kan zijn om steun te krijgen voor een project met zo’n rechttoe-rechtaan en weinig spectaculair uitgangspunt.
I genuinely did want to make the definitive movie about concrete. I ended up incorporating the meta aspects about a year or so into the process, because I felt like that was becoming a more interesting story.
De regisseur merkte op dat het gevraagde budget overeenkwam met de gebruikelijke Netflix-documentairekosten en de schaal van zijn eerdere serie. Toch bleek het proces lastiger dan op het scherm werd getoond. Wilson koos ervoor niet elk obstakel uit te vergroten en hield de focus op het eindresultaat in plaats van op de volledige ontberingen. Hij constateerde dat het documentairelandschap steeds meer neigt naar hervertellingen van bekende verhalen in plaats van originele verkenningen, met meerdere goedkeuringslagen voor projecten die puur uit nieuwsgierigheid ontstaan.
Ondanks het harde onderwerp belicht Wilson zachtere elementen via portretten van een professionele kauwgomverwijderaar, een lokale muzikant genaamd Jack met wie hij lang optrok, en andere onverwachte figuren. Het filmformaat maakte diepere duiken in langlopende gebeurtenissen mogelijk, zoals een maandenlange uithoudingsrace, en duurzame relaties die niet makkelijk in een televisieserie passen.
Jack, the musician I spent a lot of time with, has the softest heart of all. In the world of hard surfaces, he’s got a really soft interior.
De film bevat een lange, scoreloze sequentie van een ongemakkelijke dineraanraking met Kim Kardashian, gefilmd om de vreemdheid van beroemdheidssettings over te brengen. Een ander opvallend shot toont een specialist in tatoeagebehoud die achteloos informeert naar de begraafplaats van Chef Boyardee. Wilson wist ook een slotbeeld bij het graf van Chef Boyardee op kerstavond te bemachtigen nadat producers hem hadden aangedrongen het op te nemen voordat de film werd afgesloten.
De acceptatie op Sundance kwam binnen terwijl de opnames nog liepen, wat extra druk gaf en de definitieve montage beïnvloedde. Wilson beschreef het voltooide project als een bredere basis voor zijn oeuvre, bijna als een prequel op zijn eerdere serie. Het resultaat is zowel een onderzoek naar beton als een openhartige blik op de creatieve en financiële realiteit waarmee onafhankelijke filmmakers vandaag de dag worden geconfronteerd.