Weinige gebeurtenissen in de filmwereld roepen zoveel verbazing op als de beslissing om John Travolta's eerste poging achter de camera te programmeren op 's werelds meest gevierde filmfestival. De ervaren acteur, lang geprezen om zijn opvallende rollen in klassieke films, vertrouwde duidelijk op zijn gevestigde naam om de plek te bemachtigen. Toch slaagt zelfs dat prestige er niet in om het resultaat te rechtvaardigen.

Sterrenstatus redt amateuristische uitvoering niet

Travolta regisseerde niet alleen, maar schreef ook het scenario, rechtstreeks gebaseerd op zijn eigen eerdere boek. Het resultaat duurt iets meer dan zestig minuten en heeft de onmiskenbare uitstraling van een onbewerkte homevideo. Kijkers krijgen voortdurend een voice-over te horen die elke handeling aankondigt vlak voordat die op het scherm verschijnt, waardoor wat intiem had moeten aanvoelen pijnlijk repetitief wordt.

Verhaal draait om eerste vlucht van een jongen en voorspelbare stereotypen

Het verhaal speelt zich af in de jaren zestig en volgt de achtjarige Jeff die van New York naar Californië reist met zijn moeder, een actrice die het moeilijk heeft. Jeff is gefascineerd door vliegtuigen en deze reis is zijn allereerste vlucht. In plaats van de beelden de verwondering te laten overbrengen, vertelt de oudere versie van het personage elke stap van tevoren, waardoor het lijkt alsof je een bekend verhaal bekijkt terwijl iemand hardop alles samenvat.

Bijrollen krijgen weinig nuance. De moeder wordt vooral getoond als iemand die drinkt, rookt en romantische avonturen nastreeft. Vrouwelijke stewardessen spreken met vlakke, kunstmatige stemmen en een overlevende van historisch trauma wuift haar verleden weg met één enkele afwijzende zin. Deze keuzes maken de personages hol en eendimensionaal.

Castkeuzes voegen ongemakkelijke lagen toe aan het verhaal

Travolta castte zijn eigen dochter, Ella Bleu Travolta, als Doris, het meisje dat Jeff's aandacht trekt. Omdat Jeff fungeert als alter ego van de filmmaker als kind, ontstaat er een ongemakkelijke ondertoon die het verhaal nooit adresseert. Geen enkel personage krijgt betekenisvolle innerlijke motivatie of ontwikkeling, waardoor de figuren aanvoelen als stereotypen in plaats van echte mensen.

Publiek reageert met gelach tijdens vertoning

Tegen de laatste scènes klonk er verspreid gelach in de zaal, omdat de onhandigheid van het geheel niet langer te negeren viel. Het project probeert een gevoel van kinderlijke onschuld en avontuur te vangen, maar leunt op volwassen vooroordelen en zinloze details die nooit echte spanning opbouwen. Uiteindelijk staat de film als een duidelijke herinnering dat persoonlijke passie alleen geen garantie biedt voor boeiende cinema.