Het jaar 1967 markeerde een creatief hoogtepunt voor The Beatles, benadrukt door de release van hun baanbrekende album Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band. Toch haalde een van de meest persoonlijke nummers uit die periode de uiteindelijke tracklist niet.
Nadat de band in 1966 stopte met toeren te midden van groeiende menigtes en afnemende optredenskwaliteit, richtten ze zich volledig op de studio. John Lennon reageerde hierop door een reflectief stuk te schrijven gebaseerd op zijn eigen verleden.
Lennon groeide op in de buurt van Strawberry Field, een kindertehuis van het Leger des Heils in Liverpool. Als jongen speelde hij vaak in de tuinen ervan, en die ervaringen vormden de teksten en de sfeer van het nummer. Het resultaat combineerde de psychedelische klanken van die periode met een verlangen naar eenvoudigere tijden.
Let me take you down, 'cause I'm going to Strawberry Fields / Nothing is real / And nothing to get hung about / Strawberry Fields forever
Zelfs na de breuk van de groep in 1970, toen Lennon kritisch sprak over veel van zijn tijd in de band, lichtte hij dit nummer uit. Hij beschreef het als een van zijn favorieten omdat het uit een authentieke, emotionele plek kwam in plaats van alleen studio-experimenten.
De onheilspellende maar geruststellende melodie van het nummer weerspiegelde Lennons complexe gevoelens over die vroege herinneringen tijdens het hoogtepunt van de roem van de band.