De groene plaag van Whoville keert terug. Imagine Entertainment, het bedrijf van regisseur Ron Howard en producent Brian Grazer, maakte op Instagram bekend dat er officieel een vervolg op de film How the Grinch Stole Christmas uit 2000 in de maak is.
Jim Carrey wordt verwacht terug te keren in de hoofdrol, met Howard opnieuw als regisseur. Het project brengt belangrijke creatieve krachten uit de originele productie en een andere Dr. Seuss-verfilming samen.
Howard zal regisseren en produceren naast Grazer. Scenarioschrijvers Alec Berg, Jeff Schaffer en David Mandel, die eerder werkten aan de film The Cat in the Hat uit 2003, zijn aangetrokken om het script te schrijven. Het is nog onzeker of Taylor Momsen haar jeugdkarakter Cindy Lou Who opnieuw zal spelen.
De originele film werd de best verdienende Amerikaanse release van 2000 en won de Academy Award voor Beste Make-up. Carrey’s vertolking van de titelrol maakte grote indruk, ook al ondervond de acteur tijdens de opnames veel lichamelijk ongemak.
Het pak, gemaakt van jeukende yaksharen, zorgde voor voortdurende irritatie. Prothetische elementen bestonden uit tien centimeter lange vingers waardoor krabben onmogelijk was, oversized tanden die het spreken bemoeilijkten en contactlenzen over het hele oog die het zicht beperkten tot een smalle tunnel. Carrey overwoog op een gegeven moment om het project te verlaten.
Het pak was gemaakt van onheilspellend jeukende yaksharen die me de hele dag gek maakten. Ik had vingers van tien centimeter lang, dus ik kon mezelf niet krabben of mijn gezicht aanraken of iets doen.
De productie haalde een specialist binnen die ervaring had met het trainen van CIA- en speciale eenheden om extreme omstandigheden te doorstaan. De expert bood praktische strategieën aan, zoals het slaan op zijn eigen been, vrij eten of zelfs sigaretten roken om stress te beheersen. Carrey volgde het advies om te roken met een lange houder om het pak niet in brand te steken.
Carrey schreef de muziek van de Bee Gees toe aan het doorstaan van het lange make-upproces, dat uiteindelijk werd teruggebracht tot ongeveer drie uur. Hij luisterde herhaaldelijk naar hun volledige catalogus en beschreef de nummers als vreugdevol en opbeurend.
Wat me echt hielp tijdens het make-upproces, dat ze uiteindelijk terugbrachten naar ongeveer drie uur, waren de Bee Gees. Hun muziek is zo vreugdevol.
De opnames overlapten met Carrey’s werk aan Man on the Moon, waarin hij Andy Kaufman speelde. Hij bleef in zijn rol als Kaufman tijdens een late-night gesprek met Howard om Grinch-notities te bespreken. Carrey ontmoette ook de weduwe van Dr. Seuss, Audrey Geisel, terwijl hij Kaufman speelde, een aanpak die haar uiteindelijk imponeerde en hem de rol opleverde.
Taylor Momsen, die Cindy Lou Who speelde op zevenjarige leeftijd, bracht regelmatig Canadese chocoladerepen genaamd Crunchies mee voor Carrey op de set. Ze schreef later haar ervaring met het opnemen van nummers met componist James Horner toe aan het ontstaan van haar interesse in een professionele muziekcarrière.
Make-upontwerper Kazu Hiro ontwikkelde verschillende versies van de Grinch-look voordat de definitieve versie werd gekozen. De studio vroeg aanvankelijk om een lichtere toepassing om Carrey herkenbaarder te houden, maar het team keerde enkele dagen voor de start van de opnames terug naar een meer transformerende aanpak. De dagelijkse toepassing bestond uit schuimstukken, schilderen en haarstukken, met voortdurende touch-ups vanwege beweging en zweet.
Contactlenzen bleken bijzonder problematisch, omdat nep-sneeuwdeeltjes Carrey’s ogen irriteerden. Een optometrist bleef stand-by tijdens de productie. Carrey’s toewijding aan het personage won uiteindelijk ondanks de ontberingen.
Howard herinnerde zich dat Carrey paniekaanvallen kreeg in het beperkende pak. Om het moreel te verhogen, deed de regisseur op een vroege ochtend zelf de Grinch-make-up op. Hij regelde ook een bezoek van komiek Don Knotts, een favoriet van Carrey, wat leidde tot een spontane imitatie in volledig kostuum.
Carrey heeft al lang een persoonlijke band met de thema’s van verlossing en gemeenschap in het verhaal. Hij zag het project als een kans om de diepere betekenis van de feestdagen te benadrukken, voorbij de commerciële aspecten.