Britannië kampt met een aanhoudend probleem: ongeveer een miljoen jongeren tussen 16 en 24 jaar die niet in onderwijs, werk of training zitten. Deze groep brengt jaarlijks een fiscale last van £21,6 miljard met zich mee, terwijl ze onbenut potentieel voor de economie vertegenwoordigen.
Voormalig minister van Volksgezondheid Alan Milburn schreef een door de regering opgedragen studie die een vlaggenschipmaatregel voorstelt om de premies te verlagen voor bedrijven die 21- tot 24-jarigen in dienst nemen, waarbij retail en horeca in eerste instantie worden uitgelicht. De redenering is dat lagere loonbelastingen extra aanwervingen zullen stimuleren en deze jonge volwassenen hun eerste voet aan de grond op de arbeidsmarkt zullen geven.
Ambtenaren bij de Treasury hebben het idee naar verluidt tegengehouden. Eerdere berekeningen van de Resolution Foundation suggereerden dat een vergelijkbaar beleid de schatkist jaarlijks £1 miljard zou kosten, terwijl er slechts ongeveer 7.000 nieuwe banen zouden ontstaan. Een groot deel van de uitgaven zou simpelweg lonen subsidiëren van werknemers die al in dienst zijn, in plaats van het personeelsbestand uit te breiden.
Door de verwachte jaarlijkse uitgave te delen door het geschatte aantal nieuwe banen komt een bedrag van ongeveer £140.000 per extra baan naar voren. Over de vierjarige looptijd van de voorgestelde belastingverlaging wordt de netto contante waarde sterk negatief, rond de £470.000 per positie als gemiste uitkeringen worden meegerekend. Zelfs als wordt aangenomen dat een voorheen inactieve jongere tot aan de pensioengerechtigde leeftijd een vaste baan vindt, blijft het totale rendement voor de overheidsfinanciën licht negatief.
Belastingprikkels brengen inherente onzekerheid met zich mee. Vroege werkervaring leidt niet automatisch tot duurzame carrières, en het voorspellen van banengroei over decennia is moeilijk. De aanpassing van de premies vormt slechts één element binnen een bredere reeks aanbevelingen in het Milburn-rapport.
Directe besparingen voor de schatkist bieden slechts één invalshoek om dergelijke interventies te beoordelen. Een dynamischere arbeidsmarkt kan op termijn bredere welvaart genereren, terwijl de sociale voordelen van betere arbeidskansen voor jonge Britten substantiële waarde hebben buiten een strikt fiscale boekhouding.