Jane Schoenbrun onderzoekt slasherwortels in 'Teenage Sex and Death at Camp Miasma'

De regisseur volgt 'I Saw the TV Glow' op met een queer media-analyse van horror-troepen uit de jaren tachtig, voorafgaand aan de release op 7 augustus.

Jane Schoenbrun keert terug met een nieuwe film die het slashergenre binnenstebuiten keert. De film Teenage Sex and Death at Camp Miasma komt op 7 augustus 2026 in de bioscopen en biedt een gelaagde blik op de horrorfilms uit de jaren tachtig die een generatie hebben gevormd.

Regisseur bouwt voort op thema's uit eerder werk

Schoenbrun, geboren in 1987, onderzocht eerder persoonlijke ontwaking via media in de film I Saw the TV Glow uit 2024. Dat project liet zien hoe tienertelevisie identiteit zowel kan onthullen als vertekenen. Het nieuwe werk richt zich op de melige, vaak problematische slashers die het kijkgedrag van generatie X bepaalden.

In plaats van een remake of een bekende deconstructie te maken, bestudeert de film de seksuele onderstromen die vanaf het begin in het genre verweven zaten. Die oorsprong worden gezien als bron van catharsis in plaats van louter exploitatie.

Verhaal draait om een queer filmmaker die een klassieker remake

De hoofdpersoon is Kris, gespeeld door Hannah Einbinder, een jonge queer regisseur die wordt ingehuurd om een fictieve slasher uit 1980, Camp Miasma, te vernieuwen. Het originele verhaal volgt een trans personage dat als wraakzuchtige geest terugkeert na te zijn vermoord door kampeerders. Kris reist naar de opnamelocatie om te overleggen met de originele ster, Billy Presley, gespeeld door Gillian Anderson.

Hun lange gesprekken sturen het verhaal. Presley daagt Kris uit om voorbij academische analyse te gaan en de rauwe emotionele en fysieke reacties onder ogen te zien die de oude film ooit opriep.

Visuele stijl creëert grillige afstand tot de realiteit

Schoenbrun bouwt de wereld op uit kunstmatige, snoepkleuren decors die de gebeurtenissen in een dromerige staat houden. Personages lijken tijdens productiebesprekingen en persoonlijke gesprekken nauwelijks meer dan snacks te eten. Deze aanpak ondersteunt abrupte overgangen naar abstracte sequenties die onderzoeken hoe films zelf kunnen worden opengemaakt en opnieuw beleefd.

Film vindt catharsis voorbij mediacritiek

Het verhaal beweegt uiteindelijk voorbij kritiek naar een persoonlijker domein. Het koppelt de bijnaam van de moordenaar, Little Death, aan ideeën van bevrijding en helderheid. De relatie tussen de twee hoofdrolspelers wordt intiem terwijl ze kwetsbaarheden rond verlangen en ontdekking delen.

Een epiloog biedt een optimistische noot, al vinden sommige kijkers dat de lange speelduur te lang bij de centrale ideeën stilstaat. Het resultaat levert een eigenzinnige stem op voor publiek dat op zoek is naar nieuwe manieren om met vertrouwd genremateriaal om te gaan.

Tags bij dit artikel