Jane Schoenbrun onderzoekt romantiek, horror en persoonlijke groei in Camp Miasma

De regisseur bespreekt de overstap naar comedy na intense eerdere films en verweeft slasher-elementen met thema's als seks, vertrouwen en transitie

Scenarist-regisseur Jane Schoenbrun keert terug met een frisse benadering van genrefilms in de nieuwe film Teenage Sex and Death at Camp Miasma. De film, nu in de bioscoop via Mubi, volgt een opkomende indie-regisseur genaamd Kris die haar eigen bijdrage wil leveren aan een fictieve slasher-franchise. Onderweg ontmoet ze de teruggetrokken originele ster en krijgt ze onverwachte lessen over intimiteit en sterfelijkheid.

Schoenbrun sprak met Variety over de persoonlijke wortels van het project, de keuze voor comedy en de uitdagingen van een ambitieuze, bloedige sequentie op een bekende rockballad.

Persoonlijke mysteries sturen het verhaal

Elke speelfilm van Schoenbrun begint met een onopgeloste vraag uit hun eigen leven. Eerdere werken onderzochten genderidentiteit en de moed die nodig is om te transiteren. Dit nieuwste project ontstond uit de periode daarna, toen de voordelen zichtbaar werden en lang vermeden onderwerpen rond seksualiteit naar boven kwamen. De regisseur wilde de vreemde mix van angst en opwinding vastleggen die gepaard gaat met zo'n late ontwaking.

Ik weet dat iets wat ik nu veel meemaak, veel mensen ervaren als ze tieners zijn: een soort coming of age of een seksuele ontwaking.

— Jane Schoenbrun, Variety-interview

Een suggestie van een langdurige partner hielp de toon bepalen. Na de emotionele intensiteit van de vorige film werd Schoenbrun aangemoedigd om iets speels en openlijk queer te proberen. Dat advies sloot aan bij de wens om het scala aan verhalen dat ze op het scherm kunnen vertellen uit te breiden.

Romantiek staat centraal voordat horror komt

Hoewel de film met slasher-elementen wordt aangeprezen, functioneert hij eerst als romantische comedy. Horrorelementen dienen als smaakmaker in plaats van fundament. Schoenbrun heeft de wereld altijd al door een humoristische lens bekeken, een perspectief gevormd door een joodse opvoeding en een reputatie als klasclown op de middelbare school. Dat gevoel voor humor was al zichtbaar in eerdere films, maar krijgt nu meer ruimte.

Castingchemie ontstaat snel

Hannah Einbinder speelt Kris en Gillian Anderson vertolkt de ervaren actrice Billy. De twee acteurs ontmoetten elkaar voor het eerst tijdens de repetities, slechts enkele dagen voor de opnames begonnen. Hun onmiddellijke klik overtuigde Schoenbrun dat de combinatie zou werken. Veel van hun gezamenlijke scènes werden al in de eerste week van de productie gefilmd, waardoor de authenticiteit en frisheid behouden bleven.

Junkfood en intimiteit vormen sleutelscènes

Het verhaal behandelt seks en horror met evenveel tederheid als absurditeit. Een diner van chicken fingers wordt een geladen moment van verbondenheid. Junkfoodrituelen komen steeds terug, van snoep over popcorn tijdens late-night films kijken tot het idee dat comfort met simpele genoegens diepere verkenningen veiliger maakt. Schoenbrun ziet deze details als een manier om de film te verankeren in herkenbare popcultuurgewoonten.

Ambitieuze sequentie en Counting Crows-soundtrack

Een uitgebreide scène vergde meer dan honderd uur aan planningsvergaderingen. De sequentie, in het script beschreven als de meest ambitieuze van de film, combineert praktische effecten, cgi en zorgvuldige choreografie om aan te voelen als één vloeiende opname. Schoenbrun koos voor Counting Crows’ “A Long December” vanwege het veerkrachtige optimisme en de ironische timing van het woord “Hollywood” tijdens momenten van geweld op het scherm. Een eerder plan met een R.E.M.-nummer werd losgelaten toen de nieuwe keuze sterker bleek.

Tags bij dit artikel