James Longley kreeg zaterdag de hoofdprijs op het Ji.hlava Documentary Film Festival voor zijn film Mohabat. De tweevoudig Oscarnominee richt zich nu op een nieuw project over de Rohingya-genocide.
Longley, eerder genomineerd voor Oscars met Iraq in Fragments en Sari’s Mother, heeft het eerste deel van de Rohingya-film al afgerond. Hij werkte eerder samen met de overleden Diane Weyermann bij Participant Media, voordat het bedrijf in 2024 sloot. Het project valt samen met de tiende verjaardag van de genocide van 2017 volgend jaar.
De Verenigde Staten, de Europese Unie en de Britse regering hebben de gebeurtenissen formeel als genocide erkend, maar er bestaat nog geen speelfilm over het onderwerp. Longley gelooft dat zijn achtergrond hem goed positioneert om het verhaal te vertellen.
Ik heb al het eerste deel van dit project gefilmd, in samenwerking met Diane Weyermann die in 2021 overleed bij Participant Media, toen zij er nog waren. Volgend jaar is het tien jaar geleden dat de genocide van 2017 plaatsvond.
Mohabat volgt een twaalfjarige jongen die zijn familie bij elkaar probeert te houden nadat een Amerikaanse droneaanval zijn vader doodt tijdens een jachtpartij. Het incident vond plaats tijdens het eerste presidentschap van Trump, toen Mike Pompeo het droneprogramma leidde. Longley filmde twee jaar lang in Afghaanse dorpen.
Longley arriveerde in het land met een camera in plaats van wapens en won acceptatie door zich te richten op persoonlijke verhalen. Hij filmde geen vrouwen om lokaal schandaal te voorkomen en belicht in plaats daarvan het werk van Afghaanse vrouwelijke filmmakers met smartphones.
Ik probeer geen Afghaan te worden. Ik probeer niet-Afghanen Afghanistan beter te laten begrijpen. Na twintig jaar oorlog in hun land te hebben gevoerd, lijkt dit het minste wat we kunnen doen.
Longley werkte samen met Alex Gibney als producent, naast Mohammad Sharif Hotak. Gibney stemde direct in nadat hij Longley’s eerdere film Angels Are Made of Light had gezien. Hotaks lokale kennis was essentieel tijdens de productie.
Longley haalt inspiratie uit regisseurs als Vittorio De Sica, Abbas Kiarostami, Majid Majidi en François Truffaut, die kinderen serieus portretteren. Hij merkt dat kinderprotagonisten de toegang vergemakkelijken in restrictieve omgevingen zoals gebieden onder Taliban-controle.
Het is een genoegen om met hem te werken, vooral omdat hij de beste documentaireproducent is die er is en ook een zeer intelligent persoon. Dit soort samenwerking en niveau van vertrouwen is een droom voor elke filmmaker.