James Ellroy bouwde een reputatie op met rauwe, meedogenloze misdaadverhalen die echte geschiedenis vermengen met fictieve rauwheid. Zijn romans duiken vaak in het midden van de twintigste eeuw in Amerika via lagen van corruptie, geweld en moreel verval.
De hoogste plaats is voor American Tabloid uit 1995. Dit openingsdeel van de Underworld USA-trilogie beslaat de periode 1958 tot 1963 en zet de brede kijk op het Amerikaanse verval neer. Het boek combineert een dichte plot en groeiende dreiging in bijna zeshonderd pagina's en verbindt fictieve personages met echte gebeurtenissen.
L.A. Confidential uit 1990 houdt de structuur met drie hoofdpersonen uit het vorige boek aan en scherpt de focus op misdaad, samenzweringen en Hollywood-excessen aan. Het resultaat voelt zowel vertrouwd als fris en meeslepend.
The Black Dahlia uit 1987 opent de L.A. Quartet door de beruchte onopgeloste moord op Elizabeth Short fictief te maken. Fictieve rechercheurs raken verstrikt in de zaak en het boek fungeert als een toegankelijke ingang tot Ellroy's wereld.
The Big Nowhere uit 1988, het tweede deel van de L.A. Quartet, introduceert drie personages met een eigen perspectief en een breder web van samenhangende misdaden. Het verhaal wordt ambitieuzer en onheilspellender dan Ellroy's eerdere werk.
My Dark Places uit 1996 mengt persoonlijke memoires met onderzoeksjournalistiek over echte misdaden. Ellroy keert terug naar de moord op zijn moeder in 1958 en zijn latere pogingen om de koude zaak op te lossen, wat een van zijn meest introspectieve boeken oplevert.
The Cold Six Thousand uit 2001 begint direct na de moord op JFK en bouwt op naar de moorden op Martin Luther King Jr. en Robert F. Kennedy in 1968. Het boek heeft een sterkere narratieve stroom dan het slotdeel van de trilogie.
White Jazz uit 1992 sluit de L.A. Quartet af met een extreem gecomprimeerde prozastijl. Het boek knoopt draden uit eerdere delen samen terwijl het een complex verhaal vertelt in ongeveer de helft van het gebruikelijke aantal pagina's.
Blood's a Rover uit 2009 besluit de Underworld USA-trilogie door de periode 1968 tot ongeveer 1972 te behandelen. De roman valt op door zijn extreme cynisme en een cast van diep onsympathieke personages, waardoor het het meest uitdagende deel van de serie is.