James Burrows, de regisseur wiens vaste hand enkele van de meest geliefde sitcoms van de televisie leidde, overleed vrijdag op 85-jarige leeftijd. In vijf decennia regisseerde hij meer dan 1.000 afleveringen, won hij 11 Emmy Awards en vijf Directors Guild-onderscheidingen en hielp hij de visuele en ritmische taal vormgeven die nog steeds wordt gebruikt in multi-camera comedies.
Zijn credits lezen als een syllabus voor moderne comedy. Burrows regisseerde 237 afleveringen van Cheers, 75 van Taxi, tientallen van Frasier en Friends, en elke aflevering van Will & Grace in zowel de originele reeks als de revival. Hij regisseerde ook alle 10 afleveringen van de recente Hulu-serie Mid-Century Modern, zijn laatste credit. In 2016 zond NBC een primetime special uit ter ere van zijn 1.000ste aflevering als regisseur.
Burrows stond op de schouders van eerdere vernieuwers. Cameraman Karl Freund bracht gepolijste zwart-witfotografie naar I Love Lucy en perfectioneerde het multi-camera-proces. Regisseurs als John Frankenheimer, Sidney Lumet en Arthur Penn scherpten hun vak aan op anthologiedrama's uit de jaren vijftig voordat ze performance-first technieken naar het grote scherm brachten. Later introduceerde Robert Butler gritty realisme in de pilot van Hill Street Blues, terwijl Rod Holcomb, Mimi Leder en Thomas Schlamme ruimtelijke mogelijkheden uitbreidden in ER en The West Wing.
Samen met de broers Charles vormde Burrows Cheers tot een benchmark voor ensemble workplace comedy. Een bar in Boston en een taxigarage in Manhattan werden laboratoria voor scherp geobserveerde personages en precies getimede humor. Die series beïnvloedden talloze latere shows, ook toen de smaak tijdelijk afdwaalde van het multi-cam format.
Burrows regisseerde ook tientallen afleveringen van Friends en elke aflevering van Will & Grace. Beide series werden ijkpunten voor de hangout comedy en inspireerden navolgers, terwijl ze zelden werden geëvenaard. Subtiele productiebeslissingen, van de vorm van de bar in Cheers tot de plaatsing van een pilaar in Monica's appartement in Friends, weerspiegelden zijn oog voor detail dat kijkers vaak voelden zonder het te benoemen.
Zijn statuur in de industrie kreeg een passende on-screen verwijzing toen hij als zichzelf verscheen in de HBO-serie The Comeback. De rol benadrukte een veteraan die nog steeds betrokken was bij het medium te midden van dreigingen van kabel, streaming en veranderende kijkgewoonten.
Burrows volgde een lange lijn van vakmensen die het regisseren voor televisie verhieven. Hoewel schrijvers en producers vaak meer publieke erkenning krijgen, toonde zijn werk aan dat regisseurs essentieel blijven voor de collaboratieve kunst van het kleine scherm. Colleagues en bewonderaars hebben lang gewezen op zijn kalme leiding en instinctieve begrip van comedic rhythm als onvervangbaar.