Ian Fleming creëerde James Bond op papier, maar veel films in de langlopende serie hebben hun eigen koers gekozen. Terwijl vroege delen dichter bij de bron bleven, gebruikten latere films de titels van Fleming vaak alleen als losse inspiratie of lieten zijn plots helemaal los. Deze lijst bekijkt de tien films die het verst afstaan van de romans en korte verhalen, met focus op hun onafhankelijke verhalen en hoe ze passen in de franchise-tijdlijn.
Pierce Brosnan heeft de eer dat hij in vier Bond-films met originele verhalen speelt. Zijn laatste optreden, Die Another Day uit 2002, zet 007 tegenover een afvallige Noord-Koreaanse generaal nadat een mislukte missie hem in gevangenschap brengt. De film opent met een onhandige surfscène en vertrouwt op verouderde visuele effecten die de actiescènes ondermijnen. Critici en fans plaatsen de film terecht vaak onderaan de reeks.
Roger Moores laatste film, A View to a Kill uit 1985, leent alleen de titel van een kort verhaal van Fleming. Het plot draait in plaats daarvan om een tech-magnaat genaamd Max Zorin die de microchipmarkt wil domineren door Silicon Valley te viseren. Christopher Walken en Grace Jones zorgen voor memorabele schurken, maar de stunts voelen onderontwikkeld en Moore, toen 57, lijkt te oud voor de rol.
Daniel Craigs vervolg uit 2008 gebruikt een titel van een kort verhaal van Fleming, maar bouwt een geheel nieuw verhaal rond een schimmige organisatie die overheden infiltreert. Het verhaal begint minuten na Casino Royale en volgt Bond terwijl hij worstelt met verlies en een cabal ontmaskert die verbonden is met waterbronnen. Met iets meer dan 100 minuten fungeert het vooral als een uitgebreide epiloog in plaats van een op zichzelf staand avontuur.
Brosnans film uit 1999 ontleent de titel aan het Bond-familie-motto dat voor het eerst genoemd werd in On Her Majesty's Secret Service. Het verhaal draait om een oliemagnaat en een complot tegen Europese pijpleidingen, maar de emotionele kern komt ondanks sterk spel van Sophie Marceau niet helemaal over. De actiescènes neigen meer naar spektakel dan naar inhoud.
De film uit 2015 markeert de eerste officiële terugkeer van Ernst Stavro Blofeld sinds Diamonds Are Forever. Christoph Waltz speelt de schurk met een nieuwe achtergrond die hem verbindt met Bonds verleden, maar het script kreunt onder het gewicht van franchise-terugverwijzingen. De cinematografie van Hoyte van Hoytema, vooral de opening in Mexico-Stad, blijft een hoogtepunt.
Brosnans tweede film uit 1997 toont een mediabaron die conflicten tussen Groot-Brittannië en China aanwakkert om zijn imperium te versterken. Jonathan Pryce en Michelle Yeoh dragen de cast, en de wereldwijde reikwijdte springt in het oog. De productie werd in allerijl afgerond na last-minute scriptwijzigingen, wat resulteerde in acceptabele maar niet uitblinkende actiescènes.
Daniel Craigs laatste optreden duurt bijna drie uur en sluit verhaallijnen uit eerdere films af terwijl nieuwe dreigingen worden geïntroduceerd. De film reist door Italië, Cuba en verder terwijl Bond geconfronteerd wordt met verraad uit het verleden en een nieuwe vijand. Hoewel wat inkorten had geholpen, leveren de actie en de emotionele afsluiting een passend einde aan de vijfdelige reeks.
Timothy Daltons zwanenzang uit 1989 toont 007 die ontslag neemt bij MI6 om een persoonlijke wraakactie te ondernemen tegen een drugslord. Het verhaal benadrukt harde, ongeautoriseerde gerechtigheid lang voordat latere delen vergelijkbaar terrein betraden. Daltons intense interpretatie van het personage schittert hier en kreeg lof van filmmakers als Christopher Nolan.
Na een onderbreking van zes jaar introduceerde GoldenEye uit 1995 Brosnan en behandelde de relevantie na de Koude Oorlog via een gekaapt satellietwapen. Sean Bean levert een sterke rol als een voormalige 00-agent die vijand wordt. De film combineerde charme en intensiteit en bewees dat de serie kon floreren buiten de oorspronkelijke geopolitieke context.
Daniel Craigs film uit 2012 werd destijds de best verdienende Bond-film en markeerde het 50-jarig jubileum van de serie. Sam Mendes regisseert een verhaal dat de tol van het vak voor een ouder wordende 007 onderzoekt en levert memorabele scènes en opvallende beelden van Roger Deakins. Javier Bardems schurk voegt een memorabel nieuw gezicht toe aan de galerij van schurken.