Jaime Parker Stickle lanceert 'Take Hart' als tweede thriller over Corey

Ik parkeer Jacob in zijn kinderwagen bij de balie naast me, maar Monique is nergens te zien. Ik grijp mijn kans en log in op de computer. Ik log in op mijn nep-Facebookaccount en zoek naar Sonja Hart. Ik zoek een connectie met de vermiste vrouw die niets met Chris te maken heeft. Ik vind Sonja’s profiel en klik door haar korte vriendenlijst – een taak die ik vanochtend al had laten liggen… slechts 126 vrienden, en geen van hen is Chris. Ik kijk naar Jacob in zijn kinderwagen en vraag: “Jacob, hoe is je biscuit?” Hij slaat vrolijk op het blad van zijn kinderwagen. “Vind je het goed dat we hier zijn op mama’s werk?” vraag ik. Op een dag zal hij kunnen antwoorden, en ik ben er nog niet helemaal klaar voor wat dat antwoord zal zijn. Op dit moment geniet hij van zijn biscuit. Ik kijk weer naar het computerscherm en begin op elke persoon te klikken. Ik heb geluk bij nummer elf. Los Angeles is een grote stad, maar een heel kleine wereld, en Highland Park is eigenlijk een grote middelbare school. Daar is het: een vrouw die heeft ingecheckt bij lessen in de Cyclone Spin Studio en minimaal Facebookvrienden is met Sonja Hart – Anne Silva. Ze heeft geen commentaar achtergelaten bij de vermissingsmelding. Ik log uit van Facebook en in op het cliëntportaal van Cyclone om de vrouw op te zoeken die Sonja Hart kent. Ik scrol naar Silva, Anne. “Lieberman, je bent vroeg,” zegt Monique, kort voor Monica. Ze loopt langs Jacobs kinderwagen en glipt achter de balie waar ik cliëntinformatie op de computer bekijk. “Wat ben je aan het doen, cliëntbestanden bekijken?” Monique zal nooit ophouden me op mijn werk, mijn leven, mijn stijl of mijn baby aan te spreken. Ze is achtentwintig, date met aantrekkelijke vrouwen en heeft een grunge-rockeruitstraling die beter past dan mijn poging om de moederrol neer te zetten. Ze is ook mijn baas, en ik mag haar. “Ken je Anne Silva?” Ik scrol door het rooster van de afgelopen week om te zien wanneer Anne naar de studio komt. Ze is duidelijk geen vaste klant, want ik ga drie weken terug en vind geen enkele ingeschreven les, maar gelukkig vult iedereen formulieren in. Ik kan me niet herinneren dat ik haar naam ooit als instructeur heb gezien, en ik onthoud altijd ieders naam en gezicht. Dat betekent dat ze ook geen ochtendsporter is. Ze is waarschijnlijk maar één keer gekomen – om gebruik te maken van de gratis eerste les. “Lieberman, wat ben je aan het doen?” “Alleen kijken wanneer een cliënt voor het laatst naar een les is geweest.” “Stop.” “Ze weet misschien iets over een vermiste vrouw. Ik moet weten waar ze woont.” “Lieberman! Je mag geen mensen opzoeken in het systeem voor je werk als verslaggever. Dat schendt talloze privacywetten. Ik ga je blokkeren.” Ze drukt op de knop en het scherm wordt zwart. “Ik zou je moeten ontslaan.” “Ik ben klaar, sorry.” Ik heb genoeg informatie om haar te vinden.