Actrice Gheed arriveert dit jaar op het Filmfestival van Cannes met haar eerste hoofdrol in een speelfilm. Ze brengt een energieke en scherpe aanwezigheid mee die haar al heeft gemarkeerd als een talent om in de gaten te houden. Haar optreden in Atonement is de debuutfilm van de Amerikaanse regisseur Reed Van Dyk, die is gebaseerd op ware gebeurtenissen en vertoond wordt in de sectie Directors' Fortnight.
Het verhaal draait om Nora, een Iraaks meisje gespeeld door Gheed, die haar vader en twee broers verliest bij een incident met friendly fire in Bagdad. Boyd Holbrook vertolkt Lou, de Amerikaanse marinier die later door schuldgevoelens wordt verteerd en contact zoekt met de familie. Het verhaal begint in 2003, te midden van de door de VS geleide coalitie-invasie die tot doel had dictator Saddam Hoessein te verwijderen.
Gheed kreeg de rol via een gelukkige ontmoeting met een Iraakse regisseur op een filmfestival in Jordanië. Het contact leidde snel tot een gesprek met Van Dyk, en de twee werkten twee jaar lang aan het project via workshops en repetities. Ze ontmoette de echte familie zelfs nadat de opnames waren afgerond, een ervaring die ze bijzonder betekenisvol vond.
Uit het niets belde hij me op. Hij zei: ‘Er is een Amerikaanse regisseur die een film over Irak wil maken en hij zoekt een Iraakse actrice.’ Ik nam contact op en sindsdien bleef ik in contact met Reed. Ik werd verliefd op het verhaal. Ongeveer twee jaar lang hebben we workshops opgezet, repetities gedaan en aan het personage gewerkt — en ik leerde de echte familie zelfs kennen toen we klaar waren met filmen. Dat was ook super spannend voor mij.
Gheed vond het werk emotioneel zwaar omdat de gebeurtenissen uit die tijd nog steeds pijnlijk zijn en deels uit haar eigen geheugen zijn verdwenen. Ze moest diep in zichzelf graven om de benodigde emoties op te roepen, een inspanning die ze zowel uitdagend als helend vond toen ze als volwassene die periode opnieuw beleefde.
Eerlijk gezegd heb ik een ongelooflijke innerlijke reis gemaakt. Deze periode is uit mijn geheugen verdwenen, dus ik kon niet echt de trucs toepassen die ik als actrice ken om de gevoelens te bereiken die ik moest oproepen. Ik moest heel diep in mijn ziel graven om die deuren weer te openen. Het was ook een soort therapie voor mij om het te herinneren, om als volwassene in dat moment aanwezig te zijn en het opnieuw te beleven. Het raakte me diep, omdat het het verhaal is van minstens een miljoen mensen, want we hebben sinds mensenheugenis oorlogen meegemaakt.
Gheed viel voor het eerst op in de Iraakse telenovela Heera, waarin ze een terugkerende rol speelde als rechtenstudente. Ze beweegt zich nu vrij tussen projecten en plaatsen en ziet zichzelf zonder vaste band met één enkele locatie.
Eerlijk gezegd zie ik mezelf op dit moment als wereldburger. Ik heb geen wortels. Ik vlieg heen en weer tussen Irak, Egypte, Nederland waar mijn moeder woont, en ook Turkije. Dus ik vlieg rond. Ik heb eigenlijk geen vaste basis en ik probeer van alles te proeven uit verschillende culturen om meer mezelf te kunnen zijn, want in dit tijdperk van sociale media is het gemakkelijk om een kopie van een kopie van een kopie te worden, zoals Fight Club zegt. Ik denk dat ik gewoon probeer zo veel mogelijk mezelf te zijn, iets van mezelf te creëren. En ik ben trots op waar het me naartoe brengt, dus ik vertrouw op het lot.