De Villarreal beleeft een moeilijke periode aan het begin van het seizoen. Het team heeft nog geen enkele overwinning geboekt in de LaLiga of de Champions League, wat de alarmbellen heeft doen rinkelen in het Estadio de la Cerámica na de laatste nederlaag tegen Betis.
Trainer Iñigo Pérez nam de situatie met volledige eerlijkheid onder ogen na de wedstrijd. Hij erkende dat hij het benodigde niveau niet vindt en dat het gebrek aan resultaten voor diepe zorgen zorgt in de kleedkamer. Hij benadrukte dat het team serieus moet nadenken over de huidige situatie en de juiste beslissingen moet nemen om de trend te keren.
Als ik een verklaring had, zou ik er een oplossing voor hebben. Ik vind het niveau niet. Ik blijf aandringen tot het lukt. Ik weet niet of het angst, vrees of onmacht is. We moeten serieus nadenken over de situatie waarin we als groep verkeren en beslissingen nemen.
Pérez benadrukte dat de tweede helft van de wedstrijd bijzonder schadelijk was voor het zelfbeeld en het vertrouwen van de groep. Volgens de trainer bemoeilijkt dat gevoel het herstel enorm en raakt het alles wat het team tot dan toe had opgebouwd.
De tweede helft is schadelijk. Zowel voor ons zelfbeeld als voor ons vertrouwen. Voor alles wat we hadden opgebouwd en de dingen waar we ons aan konden vastklampen. Deze sensatie die de tweede helft veroorzaakt, doet ons pijn; opstaan vanuit die positie is erg moeilijk, maar het moet gebeuren. Vandaag kan ik niets positiefs halen.
De trainer gaf toe dat de onrust aanwezig is in de kleedkamer, vooral omdat de resultaten nu afhangen van acties met veel gewicht. Als trainer vindt Pérez dat hij zijn verantwoordelijkheid niet kan ontlopen en dat hij naar zichzelf moet kijken om te zien wat hij kan verbeteren.
De zorgen bestaan altijd; we willen elke situatie creëren, hoe klein ook. Maar nu hebben we het over momenten van acties met veel gewicht en belang voor de resultaten. Als trainer mag ik de waarheid niet uit de weg gaan en de verantwoordelijkheid ontlopen voor wat er gebeurt. Ik denk dat het een gebrek aan capaciteit van de trainer is. Daar moet ik op ingaan. Naar mezelf kijken en zien wat ik kan doen om dit te veranderen.
Pérez vermeed elk poging om de ernst van het moment te bagatelliseren. Dertig minuten na de wedstrijd bestaat er geen enthousiasme of positief denken dat helpt. Het team bevindt zich in een moeilijke situatie en de trainer erkent dat zonder omwegen.
Geen doekjes om de mond. Dertig minuten na de wedstrijd bestaat er geen enthousiasme voor wat komt. Morgen misschien wel, maar nu niet. Positief denken, dat zo in de mode is, helpt ons niet. Op dit moment staan we er slecht voor.