Íñigo arriveerde zichtbaar aangeslagen in de persruimte na de zware nederlaag. De coach hield zijn hoofd omlaag en erkende dat het resultaat zijn positie in twijfel trekt, al benadrukte hij dat zijn aandacht volledig uitgaat naar het dagelijkse werk met het team.
De trainer gaf toe dat het team een moeilijke periode doormaakt. De opeenvolgende tegendoelpunten vormden een zware klap die moeilijk te verwerken was en lieten het team zonder reactievermogen achter tijdens de wedstrijd.
Íñigo benadrukte dat de kleedkamer zich verantwoordelijk voelt voor het resultaat en dat er een diep gevoel van pijn en bitterheid heerst. Voor hem telt niet hoe hij van buitenaf wordt gezien, maar het feit dat hij zijn spelers niet de juiste middelen kon bieden om positieve resultaten te behalen.
Het doet me pijn hoe mensen komen en hoe ze weer naar huis gaan
Over zijn persoonlijke situatie was Íñigo duidelijk: dat is niet het belangrijkste. Hij wil er niet bij stilstaan en zet al zijn energie in het vinden van oplossingen om de negatieve trend te keren.
De trainer vermeed verwijten en stelde dat na zo’n ruime nederlaag alleen nog rest om de wedstrijdvoorbereiding te evalueren en de fouten die zich steeds herhalen te corrigeren. Hij erkende dat hij bepaalde aspecten misschien niet effectief genoeg heeft getraind en nam de verantwoordelijkheid bij zichzelf.
Met het oog op de volgende wedstrijd herinnerde Íñigo eraan dat al vóór dit duel het gevoel bestond dat elke speelronde cruciaal is. Het team moet zijn positie in de competitie verdedigen en leren van wat er is gebeurd om snel te verbeteren.