Meer dan drie decennia lang handhaafde India strenge limieten op leningen in vreemde valuta, na harde lessen uit eerdere crises. Die aanpak lijkt nu te veranderen nu de Reserve Bank of India banken en publieke instellingen aanmoedigt om dollars op te halen in buitenlandse markten.
India ontliep het ergste van de Aziatische valutacrisis van 1997 dankzij beperkte kortlopende dollarleningen. Een betalingsbalanscrisis in 1991 had al geleid tot strenge controles op externe verplichtingen, vooral kortlopende, die problemen konden veroorzaken bij omkerende kapitaalstromen.
Beleidsmakers gaven lang de voorkeur aan veiligere bronnen zoals deposito's van niet-ingezeten Indiërs. Dit jaar bereikten die instromen via een diasporaprogramma 133 miljard dollar, wat dollars opleverde zonder dezelfde herfinancieringsrisico's als bij buitenlandse investeerders.
Recente stimulansen hebben banken en instellingen ertoe aangezet obligaties in het buitenland uit te geven. Dit jaar is meer dan 40 miljard dollar opgehaald, bijna drie keer zoveel als in 2025, waarbij banken het grootste aandeel hebben. Swapregelingen schuiven het valutarisico effectief door naar de centrale bank.
De strategie stuwt de officiële reserves, die nu 717 miljard dollar bedragen na een piek van 786 miljard. De extra dollars brengen echter toekomstige aflossingsverplichtingen met zich mee die dezelfde reserves onder druk kunnen zetten als de roepie sterk verzwakt.
India blijft handelstekorten draaien en vertrouwt op geleende instromen in plaats van sterke exportinkomsten, in tegenstelling tot overschotlanden als China. Het omzetten van geleende dollars in roepie-activa creëert een mismatch die de centrale bank onder druk kan zetten bij hoge olieprijzen of zwakke exporten.
Een voorstel uit 2019 onder premier Narendra Modi om soevereine obligaties in vreemde valuta uit te geven, stuitte op scherpe kritiek en werd ingetrokken, wat de langdurige terughoudendheid om dergelijke blootstelling uit te breiden onderstreepte.
Analisten dringen er bij de Reserve Bank of India op aan om geleende middelen niet te gebruiken om de roepie te verdedigen, maar om aflossingsschema's te spreiden en duurzame instromen uit export en buitenlandse directe investeringen te stimuleren. Kortetermijnwinsten in de reserves door commerciële leningen brengen langetermijnrisico's met zich mee die markten mogelijk niet negeren.